神話

遠い祈りが　風に溶けて まだ誰も触れたことのない空へ昇る 眠れる森がひそやかに揺れ 影の奥で　光が産声を上げる 古い石碑のひび割れに 封じられた名前が脈を打つ 「目覚めよ」と呼びかけるのは 私の奥に眠る　もう一つの魂 失われた時の砂が 掌から零れ落ちても 永遠の帳だけが 静かに未来を照らす 神話の中で生まれた声が 祈りのように世界を染める 滅びの向こうで咲いた願いは 誰にも消せない光となる 運命の川を越えたとき 私だけの始まりの章が開く 月の雫をすくい上げて 白い川へ落とせば響く波紋 揺らめく影が形づくるのは 過去でも未来でもない真実 閉ざされた扉の向こうで 背中を押した微かな祈り 呼ばれるまま進めば 聖なる薄暗がりが道を広げる 涙が溶かした弱さの奥で 名もなき勇気が息をする その微かな光こそが 私を導く灯火になった 神話の中で拾った祈りが 沈んでいた色に息を吹き返す 壊れた羽が落ちてもなお 残された光は進む道になる 終わりと始まりが重なる場所 そこで私は生まれ変わる 深い深い影の聖域で 誰かの微笑みが揺らめいた 「戻らなくていい」と響く声 優しくて　どこか神々しい 永遠の帳がほどけゆく 光が眠っていた地平線へ 私の鼓動が描き出す空へ 羽ばたくように身体が浮かぶ 滅びの中で守り抜いた希望が 物語を神々しく染めていく ひと筋の風が　頬を撫でる それは新たな　神話の扉の音

Ang malayong panalangin ay natutunaw sa hangin Sumasailap patungo sa langit na walang sinumang nakakahawak Ang kagubatan na natutulog ay marahang gumagalaw Sa kaibuturan ng anino, ang liwanag ay naglalabas ng unang sigaw Sa bitak ng sinaunang tabletang bato Ang pangalang nakakandado ay nagsisimulang tumibok Ang tumatawag ng "gumising ka" Ay ang iba pang kaluluwa na natutulog sa aking kaibuturan Kahit na ang buhangin ng nawawalang oras Ay nalalagas mula sa aking palad Tanging ang tabing ng walang-hanggan Ay tahimik na nagbibigay-liwanag sa hinaharap Ang tinig na isinilang sa mitolohiya Ay nagkukulay sa mundo na parang panalangin Ang hiling na namukadkad sa kabilang panig ng pagkasira Ay nagiging liwanag na walang sinumang makakabura Kapag tinawid ang ilog ng tadhana Ang aking sariling kabanata ng simula ay magbubukas Kumuha ng isang patak ng buwan Ihulog ito sa puting ilog upang lumikha ng alon Ang gumagalaw na anino na nabubuo Ay katotohanan na hindi nakaraan o hinaharap Sa kabilang panig ng pintong nakasara Ang bahagyang panalangin na nagtutulak sa aking ikod Kung magpapatuloy ako patungo sa tawag na iyon Ang banal na malamlam na dilim ay magbubukas ng daan Sa kaibuturan ng kahinaan na tinunaw ng luha Ang walang pangalang lakas ng loob ay humihinga Ang bahagyang liwanag na iyon mismo Ang naging gabay na ilawan para sa aking Ang panalanging nakuha sa mitolohiya Ay nagbibigay ng bagong hininga sa mga lumubog na kulay Kahit malaglag ang nasirang pakpak Ang natitirang liwanag ay magiging daan upang sumulong Sa lugar kung saan nagtatagpo ang katapusan at simula Doon ako muling isinisilang Sa banal na dako ng pinakamalalim na anino Ang ngiti ng isang tao ay gumagalaw nang bahagya Ang tinig na umaalingawngaw ng "hindi mo kailangang bumalik" Napakabanayad ngunit tila banal din Ang tabing ng walang-hanggan ay dahan-dahang nakakalas Patungo sa abot-tanaw kung saan ang liwanag ay natulog Patungo sa langit na iginuhit ng aking tibok ng puso Ang katawan ay lumulutang na tila lumilipad Ang pag-asang pinrotektahan sa gitna ng pagkasira Ay nagkukulay sa kuwento nang may kabanalan Isang hihip ng hangin sa aking pisngi Iyon ang tunog ng pinto ng bagong mitolohiya