深緑の魔獣

深い森の底で 息を潜める光 苔むす石の紋章 指先が冷たい 帰り道はもう 霧に飲まれた 進むしかない この名を賭けて 濡れた葉の影で 世界が小さく揺れた 古い祈りの欠片 胸で鳴り続ける 怖さを隠しても 足は震える それでも並ぶ あなたの隣 遠くで鳴る 角のない咆哮 深緑の魔獣が 夜を起こす 心臓の鼓動が 合図に変わる 今 呪いを越える 闇を裂け 刃と歌で 魔獣へ 誓いを投げろ 倒れても 名を呼び合えば こだまする勇気が 道を照らす 木々が歪むたび 影が牙を増やす 背中に熱い痛み 目は逸らさない 血の匂いの中 星がひとつ落ち 合図を送る 振り向かずに 足元の魔法陣 割れて火花を散らす 禁じられた言葉を 喉の奥で噛む 怖さを抱えたまま 強くなるって そんな嘘でも 今は信じたい 近づくほどに 世界が静かになる 深緑の魔獣が　目覚める 逃げ道のない夜に　手を握り返して 私たちは立つ 闇を越えろ 傷の数だけ 森の王の怒りを 希望に変えろ 折れかけた心も 重ねれば 二つの声が 嵐を止める 朽ちた契約を ここで終わらせ 古代の封印を 今 呼び戻す 震える指で 印を結び 影よ眠れ 深い森の底へ 闇を裂け　刃と歌で 深緑の魔獣よ　夜明けに還れ 迷いも恐れも　抱えたまま こだまする声が　光になる 最後の一歩を　共に踏み この世界の朝を　取り戻すまで

Sa kaibuturan ng madilim na gubat, may liwanag na nagtatago ng hininga Ang lumot na sagisag sa bato, malamig sa aking mga daliri Ang daang pabalik ay nilamon na ng hamog Wala nang ibang daan kundi sumulong, itataya ko ang pangalang ito Sa ilalim ng lilim ng basang dahon, ang mundo ay bahagyang yumayanig Ang mga piraso ng sinaunang panalangin ay patuloy na umaalingawngaw sa aking dibdib Kahit itago ko ang aking takot, nanginginig pa rin ang aking mga paa Gayunpaman, tatayo ako sa iyong tabi Sa malayo, may umaalingawngaw na ungol na walang sungay Ginigising ng dambuhala ng malalim na gubat ang gabi Ang tibok ng puso ay nagiging hudyat Ngayon, lalampasan natin ang sumpa Hatiin ang dilim gamit ang talim at kanta Ihagis ang panata sa dambuhala Kahit tayo ay mabuwal, kung tatawagin natin ang pangalan ng isa't isa Ang umaalingawngaw na lakas ng loob ay maggebiyang-liwanag sa landas Sa tuwing pumipilipit ang mga puno, dumarami ang mga pangil ng anino May mainit na sakit sa aking likod, ngunit hindi ko ititiwarik ang aking tingin Sa gitna ng amoy ng dugo, may isang bituing nalaglag Nagpapadala ng hudyat nang hindi lumilingon sa likod Ang mahiwagang bilog sa aking paanan ay nagkabitak-bitak at nagpasabog ng alipato Kinakagat ko ang ipinagbabawal na salita sa kaibuturan ng aking lalamunan Ang maging malakas habang dala ang takot Kahit na kasinungalingan lamang iyon, nais ko itong paniwalaan ngayon Habang papalapit, lalong tumatahimik ang mundo Ang dambuhala ng malalim na gubat ay nagigising Sa gabing walang takasan, hawakan mong muli ang aking kamay Kami ay tatayo Lampasan ang dilim, kasabay ng bilang ng mga sugat Gawing pag-asa ang galit ng hari ng kagubatan Kung pagsasamahin natin ang ating mga pusong halos manghina Ang dalawang tinig ay magpapatigil sa bagyo Tatapusin na rito ang nabulok na kasunduan Muling tatawagin ang sinaunang selyo ngayon Sa pamamagitan ng nanginginig na mga daliri, gagawin ko ang tanda ng kamay Matulog ka, o anino, sa kaibuturan ng malalim na kagubatan Hatiin ang dilim gamit ang talim at kanta O dambuhala ng malalim na gubat, bumalik ka sa bukang-liwayway Habang dala ang pag-aalinlangan at takot Ang umaalingawngaw na tinig ay magiging liwanag Sabay nating ihahakbang ang huling hakbang Hanggang sa mabawi natin ang umaga ng mundong ito