Silent

閉ざされた夜の静寂に かすかな声が揺れている 見えない糸に縛られて 誰もが影を隠してる 沈む鼓動　耳を澄ませば 孤独の中で叫ぶ「Silent」 Silent　心を裂く闇の中で 答えを求め歩き出す 消えそうな光でも　まだ信じたい 沈黙に潜む真実を 歪んだ記憶の迷宮で 嘘と真実が交差する 触れられぬ痛みを抱いて 出口のない夢をさまよう 揺れる影が道を示す 響く鼓動が告げる「Silent」 Silent　運命さえ欺かれて 孤独を越えて追いかける 見えない未来でも　まだ探してる 沈黙が導く答えを 閉ざされた扉を開けて 壊れそうな自分を抱きしめて 暗闇の向こうに光る ひとつの声が呼んでいる Silent Silent 　心を裂く闇の中で 真実だけを手に入れる 消えそうな光でも　まだ信じたい 沈黙が描く　未来を

In de afgesloten stilte van de nacht trilt een vage stem, nauwelijks daar gebonden door draden die geen oog kan zien verbergt iedereen zijn eigen schaduw Zinkende hartslag, als ik goed luister binnen de eenzaamheid roept hij "Silent" Silent, in deze duisternis die mijn hart verscheurt sta ik op en loop ik om een antwoord te vinden zelfs als het licht vervaagt, wil ik nog steeds geloven in de waarheid die zich verbergt in de stilte In het labyrint van vervormde herinneringen kruisen leugens en waarheid elkaar steeds een pijn vasthoudend die niet kan worden aangeraakt dwaal ik door een droom die geen uitweg heeft Een wiegende schaduw wijst de weg de echoënde hartslag vertelt me "Silent" Silent, zelfs het lot zelf is bedrogen ik doorkruis de eenzaamheid om het na te jagen zelfs richting een toekomst die ik niet kan zien, zoek ik nog steeds naar het antwoord waarnaar de stilte me leidt Ik open de deur die was verzegeld dit zelf dat op breken staat stevig vasthoudend voorbij de duisternis, een gloed een enkele stem die roept Silent Silent, in deze duisternis die mijn hart verscheurt zal ik de waarheid grijpen en niets minder zelfs als het licht vervaagt, wil ik nog steeds geloven in de toekomst die de stilte schetst