黒い幕開け

黒いヴェールが街を撫で 眠るガラスに月が刺さる 鍵を失くした胸の奥で 名前のない夢が目を開く ほどけた影が指先を誘い 真実みたいな嘘だけが 静かに私を飾ってゆく 夜の帳が声を盗む 黒い幕開け　夜を裂いて 秘密の鼓動が胸で鳴る 触れたら消える光でもいい 戻れないほど美しく 黒い幕開け　今はじめる 仮面の下で息をする 怖いくらいに惹かれてゆく 闇の向こうへ私を連れて 濡れた鏡に指で描く 揺れる輪郭　偽りの花 遠い記憶が鈴を鳴らし 凍るまばたき　朝を拒んだ 祈りに似てる囁きひとつ 壊れた星の欠片みたいに 静かに首筋を照らしてる まだ知らない私を呼ぶ 黒い幕開け　夢を裂いて 隠した本音が熱を持つ 優しい嘘に溺れていたい それでも終わりは選ばない 黒い幕開け　まだ足りない 閉じた扉が歌いだす 怖いくらいに美しいなら 闇の向こうで私を咲かせて 月のしずくを飲みほして 冷たい羽を背にまとえば 失くした声も痛みもぜんぶ 新しい夜の飾りになる 黒い幕開け　夜を裂いて 秘密の鼓動が胸で鳴る 触れたら消える光でもいい 戻れないほど美しく 黒い幕開け　さあはじめる 仮面の下で生まれ変わる 怖いくらいに惹かれてゆく 闇の向こうへ私を連れて 残る残響にそっと微笑む 夜明けはまだここに来ない

Een zwarte sluier zweeft over de stad De maan zinkt diep in slapend glas Binnen in deze borst waarvan de sleutel verloren is ontwaakt een naamloze droom langzaam zijn ogen Losgelaten schaduwen wenken mijn vingertoppen Alleen leugens die het gezicht van de waarheid dragen sieren mij stilletjes een voor een Het gordijn van de nacht steelt mijn stem weg Zwarte gordijn omhoog, verscheur de nacht Een geheime hartslag bonkt in mijn borst Een licht dat vervaagt op het moment dat ik het aanraak is prima Te mooi om ooit nog terug te keren Zwarte gordijn omhoog, ik begin het nu Onder dit masker haal ik adem Zo diep naar binnen getrokken dat het me bijna beangstigt Draag me verder, de duisternis in Op een natte spiegel teken ik met mijn vinger Een trillende omtrek, een nagemaakte bloem Een verre herinnering luidt een klein klokje Een bevroren knipperen dat de dageraad weigerde Een enkele fluistering, veel weg van een gebed Als een scherf van een gebroken ster verlicht stilletjes de curve van mijn hals Roepend naar een zelf dat ik nog moet leren kennen Zwarte gordijn omhoog, verscheur de droom De waarheid die ik verborg begint te branden van hitte Ik wil verdrinken in tedere kleine leugens En toch zal ik het einde niet kiezen Zwarte gordijn omhoog, het is niet genoeg De gesloten deur begint te zingen Als het mooi genoeg is om me bang te maken Laat me daarginds bloeien, in het donker Ik drink het druipende maanlicht tot de laatste druppel En drapeert koude vleugels over mijn rug Elke verloren stem en elke pijn die ik kende Wordt een sieraad van deze nieuwe nacht Zwarte gordijn omhoog, verscheur de nacht Een geheime hartslag bonkt in mijn borst Een licht dat vervaagt op het moment dat ik het aanraak is prima Te mooi om ooit nog terug te keren Zwarte gordijn omhoog, kom, ik begin Onder dit masker word ik herboren Zo diep naar binnen getrokken dat het me bijna beangstigt Draag me verder, de duisternis in Ik glimlach zachtjes naar de aanhoudende echo De dageraad is nog niet naar mij toe gekomen