静寂の招待状

ポストに紛れた白い封 触れた瞬間　温度が消えた 宛名はないのに　私の名を 静かな文字が呼んでいた 破れそうな沈黙を　胸に折りたたみ 街灯の影を縫って　導かれてく 鍵穴みたいな路地の奥 「来て」という気配だけが増える 静寂の招待状　開けば戻れない 息をするたび　世界が薄くなる 怖いのに　目を逸らせない 封蝋の赤が　心に火を点ける さあ　扉の向こうへ 名前のない夜へ しん…としたまま　鼓動だけが踊る 聞こえない声に　私が応える 鏡に映った私の影 一拍遅れで微笑んだ 知らないはずの香りがして 記憶の鍵が回りだす 誰にも言えないまま　大事に隠した 弱さの形を　見透かされてく 階段の先　瞬く灯り 「待ってた」と　空気が囁く 静寂の招待状　指先が震える 逃げたいのに　近づいてしまう 甘い闇に　ほどかれて 孤独の輪郭が　音もなく溶ける もう　戻れないなら いっそ　確かめたい 沈黙は罠じゃなく　合図だった 私が私を　迎えに来たんだ 閉じ込めた願いが　今 鍵になって　扉を開ける 静寂の招待状　破っても消えない 心の奥で　ずっと鳴ってた 怖いのに　美しい 闇の中でだけ　光れる私がいる さあ　その名を呼んで 新しい夜へ ベルの余韻　呼吸の残響 遠ざかる足音　そして静けさだけ

Een witte envelop in de brievenbus gegleden Het moment dat ik hem aanraakte was zijn warmte weg Er stond geen naam geschreven, alleen een stille uitnodiging Die me roept naar een nacht die geen geluid maakt Stap voor stap veranderde de vertrouwde weg Schaduwen onder lantaarnpalen groeien en draaien om Een steegje als een sleutelgat wenkt me Mijn spiegelbeeld in de spiegel lacht een tel te laat Uitnodiging van stilte, neem mijn hand Ontrafel alle leugens in deze duisternis Zelfs als ik tril wend ik me niet af De nacht fluistert me het einde van de angst toe Uitnodiging van stilte, trek me naar binnen Koude koffie op tafel achtergelaten Een onvolledig bericht op het scherm De zorgen die ik had opgesloten beginnen te ademen Een naamloze wens verbreekt het zegel Als ik mijn ogen sluit is de wereld zo luid Maar hier in het donker is alles zo helder De kracht die ik verborg begint te ontwaken Niet meer wegrennen, ik ben klaar om te gaan Uitnodiging van stilte, neem mijn hand In deze duisternis teken ik alle wegen opnieuw Met elke stap die ik zet valt het masker af De waarheid schijnt diep in mijn borst Uitnodiging van stilte, trek me naar binnen Een klok luidt in de verte De echo brandt in mijn vingertoppen Ik haal het zegel weg en loop verder En alleen de stilte blijft bij mij