架空

白い霧をまとった街は 昨日と同じ顔で笑う 歩道に落ちた誰かの影が 風もないのに揺れている バス停のガラス越しに 知らない言葉が映りこむ 「戻りたいか？」と問われても 帰る場所がもう不明だ 触れてしまえば輪郭が変わる 確かなものほど溶けていく 架空の空に　名前を呼ばれた 聞いたこともない声なのに懐かしい 手を伸ばしても　掴めない今が 目の前で静かに書き換わる どれが本当？ どれが嘘？ 境界線だけが呼吸している ビルの隙間をすり抜けた音が 脈のように街を叩く 信号の色が入れ替わって 行き先だけが増えていく 誰かが落とした古い地図は 線と線がねじれたまま 辿ってみればみるほど 消えていく正しい順路 動かぬ針を合図にして 知らない未来が開きだす 架空の空が　優しく笑うたび 心の奥で鼓動がズレていく 追いかけても　追いつけない答えが 波のように形を変える 触れない真実、滲む視界 境界線だけ　呼吸している 誰の声でもない囁きが 背中をそっと押してくる 「選べ」と言われたページには まだ何も書かれていない 架空の空へ　ひとつ踏み出せば 沈んでいた色がよみがえる 昨日でも　今日でもない世界で 初めて自分と目が合った 曖昧なままでも　進めるなら 境界線の先へ歩き出す 靴音だけが　確かな証 虚構の街に　朝が降りていく

Miasteczko spowite białą mgłą uśmiecha się z tą samą twarzą co wczoraj Czyjś cień rzucony na chodnik kołysze się, choć nie ma wiatru Przez szybę przystanku autobusowego migają słowa, których nie znam Nawet zapytana „czy chcesz wrócić?” miejsce, do którego miałabym wrócić, jest już niejasne Dotknij tego, a kontur się zmienia im pewniejsza jest rzecz, tym bardziej się roztapia Na fikcyjnym niebie wezwano moje imię głosem, którego nigdy nie słyszałam, a jednak jakoś znajomym Nawet wyciągając rękę, tej teraźniejszości nie potrafię pochwycić cicho przepisuje się na moich oczach Co jest prawdą? Co jest kłamstwem? tylko linia graniczna wciąż oddycha Dźwięk, który prześlizgnął się przez szczeliny budynków uderza w miasto niczym puls Kolory sygnalizacji zamieniają się miejscami i tylko celów podróży wciąż przybywa Stara mapa, którą ktoś upuścił leży z wciąż poskręcanymi liniami Im bardziej próbuję ją zbadać tym bardziej właściwa trasa zanika Biorąc nieruchomą igłę za sygnał nieznana przyszłość zaczyna się otwierać Za każdym razem, gdy fikcyjne niebo uśmiecha się tak łagodnie głęboko w moim sercu bicie serca gubi takt Nawet gdy gonię, odpowiedź, której nie potrafię dogonić zmienia kształt niczym fala Prawda, której nie potrafię dotknąć, zamazany widok tylko linia graniczna oddycha Szept należący do niczyjego głosu delikatnie napiera na moje plecy Na karcie, która mówiła mi „wybierz” nic nie jest jeszcze napisane Wkrocz raz w fikcyjne niebo a kolory, które zatonęły, odżyją na nowo W świecie, który nie jest ani wczoraj, ani dziś po raz pierwszy moje oczy spotkały moje własne Jeśli potrafię iść naprzód wciąż będąc niepewną wyruszę poza linię graniczną Tylko dźwięk moich kroków jest pewnym dowodem gdy poranek schodzi na to fikcyjne miasto