月影に咲く

夜の水面に 月がほどけて 静かに揺れる 花の影 声にならない 願いをひとつ この胸の奥で 抱いていた 千切れた記憶を 指でなぞれば 淡い雫が 頬を伝う それでもあなたが 遺した灯は 闇の彼方で 消えはしない 月影に咲く この想いよ 傷跡さえも 明日を照らせ 散りゆくたびに 強くなれると 今は信じて 歩き出す 紅をほどいた 朝焼け雲が 遠い孤独を 染めてゆく 失くしたものと 守りたいもの 両手に抱えて 立ち尽くす 微かな光が 道を描けば 迷いの糸も ほどけてゆく 震える指先 未来を選ぶ こぼれた涙は 罪じゃない もしも世界が 色をなくしても あなたの言葉が 花を結ぶ 燃える夕空を 越えてゆける この命は まだ歌える 月影に咲く この祈りよ 悲しみさえも 光に変えて 散りゆく夢に 名を与えれば 暁へ わたしはゆく 静かな余韻を 残しながら 夜明けの空へ 消えてゆく

Sa ibabaw ng tubig sa gabi, ang buwan ay natutunaw Ang anino ng bulaklak ay tahimik na gumagalaw Isang hiling na hindi masabi sa salita Niyayakap ko nang mahigpit sa aking dibdib Sa tuwing hinahaplos ko ang mga alaala sa pamamagitan ng daliri Isang maputlang luha ang dumadaloy sa aking pisngi Ngunit ang ilawan na iniwan mo sa akin Sa kabilang panig ng dilim ay hindi kailanman mamamatay Blooming in the moonlight, oh ang damdaming ito Kahit ang sugat ay pakisindihan para sa bukas Sa tuwing nalalagas ay lalong lumalakas Ngayon ako ay naniniwala at nagsisimulang lumakad Ang ulap ng bukang-liwayway na nagpapakawala ng pula Dahan-dahang nagbibigay-kulay sa malalayong kalungkutan Ang mga nawala at ang nais kong protektahan Hawak ang dalawa sa aking kamay, nakatayo akong natigilan Kapag ang banayad na liwanag ay gumuguhit ng aking daan Ang sinulid ng pag-aalinlangan ay dahan-dahang nakakalas Ang nanginginig na daliri ay pumipili ng bukas Ang luhang pumatak ay hindi isang kasalanan Kahit na ang mundong ito ay mawalan ng kulay Ang mga salita mo ay magpapasiklab pa rin ng bulaklak Kaya kong tumawid sa nasusunog na langit sa gabi Ang buhay na ito ay maaari pa ring kumanta Blooming in the moonlight, oh ang panalanging ito Baguhin kahit ang kalungkutan bilang liwanag Kung bibigyan ko ng pangalan ang bawat panaginip na nalagas Patungo sa bukang-liwayway, ako ay hahakbang Iniiwan ang tahimik na alingawngaw Nawawala sa langit ng bukang-liwayway