月影に咲く

夜の水面に 月がほどけて 静かに揺れる 花の影 声にならない 願いをひとつ この胸の奥で 抱いていた 千切れた記憶を 指でなぞれば 淡い雫が 頬を伝う それでもあなたが 遺した灯は 闇の彼方で 消えはしない 月影に咲く この想いよ 傷跡さえも 明日を照らせ 散りゆくたびに 強くなれると 今は信じて 歩き出す 紅をほどいた 朝焼け雲が 遠い孤独を 染めてゆく 失くしたものと 守りたいもの 両手に抱えて 立ち尽くす 微かな光が 道を描けば 迷いの糸も ほどけてゆく 震える指先 未来を選ぶ こぼれた涙は 罪じゃない もしも世界が 色をなくしても あなたの言葉が 花を結ぶ 燃える夕空を 越えてゆける この命は まだ歌える 月影に咲く この祈りよ 悲しみさえも 光に変えて 散りゆく夢に 名を与えれば 暁へ わたしはゆく 静かな余韻を 残しながら 夜明けの空へ 消えてゆく

Op het nachtelijke water lost de maan op Zachtjes wiegt de schaduw van een bloem Een enkele wens die nooit een stem vond Ik droeg hem diep in dit hart van mij Wanneer mijn vingers de in stukken gescheurde herinneringen traceren loopt een zwakke en broze traan over mijn wang En toch zal het licht dat je voor mij achterliet nooit vervagen buiten het bereik van het donker Bloeiend in het maanlicht, oh dit verlangen van mij Laat zelfs mijn littekens een licht werpen op morgen Met elke keer dat ik verstrooi en val word ik sterker Dus nu geloof ik, en ik begin te lopen De door de dageraad verlichte wolken ontrafelen een karmozijnrode tint Langzaam de eenzaamheid kleurend die zo ver weg is De dingen die ik verloor en alles wat ik wil behouden Ik houd ze beide in mijn armen en sta daar als versteend Wanneer een zwakke en zachte gloed de weg kan tekenen ontrafelen zelfs de draden van twijfel zich Mijn trillende vingertoppen zullen de komende dagen kiezen De tranen die zijn gemorst zijn geen zonde om te dragen Zelfs als deze wereld ooit haar kleur zou verloren zou verliezen, zullen de woorden die je sprak nog steeds een bloem laten bloeien Ik kan de laaiende avondhemel oversteken Dit leven van mij kan nog steeds een lied vinden om te zingen Bloeiend in het maanlicht, oh dit gebed van mij Verander zelfs mijn verdriet in stralend licht Als ik een naam geef aan elke vervagende droom Naar de dageraad loop ik verder Een stille echo achterlatend vervaag ik in de aanbrekende lucht