雪原の誓い

雪の息 遠い鐘 白い空 祈りの扉 凍（こお）れる森に 灯る微光 霜の結晶が 道を描く 折れた剣先 握りしめ 名もない誓いを 胸に結ぶ 静けさが 耳を満たし 心は ひとつの炎になる 恐れを越えて 歩むほど 冬は 私を試す 冬よ 冬よ 聴いて この吐息を 願いに変えて 眠る古の影を鎮め　白い夜を 守り抜く Let the snow remember our vow 氷の光で 明日を照らせ 古い遺跡に 刻まれた歌 雪の精霊が 羽ばたくように 傷は痛い それでもいい 失くせないものが ここにある 凍（こご）える手に 温度を分け 祈りは 刃へと姿を変える 震えは　合図 いま 目を開ける 冬よ 冬よ 聴いて この吐息を 願いに変えて 闇の巨影を 断ち切って 白い世界を 取り戻す Let the snow remember our vow 氷の光で 明日を照らせ 地の底から うねる咆哮 星の欠片が 砕け散る それでも私は 退（の）かない 祈りは ここで終わらない 冬よ冬よ聴いて この命を祝福にかえて 闇の終わりを 刻みつけ 白い夜明けを 迎えに行く Let the snow remember our vow 雪解けの空へ 道をひらけ 静かな鐘 白い息 冬は 優しく頷く

Adem van sneeuw, een verre bel Witte lucht, een deur van gebed In een bevroren bos gloeit een zwak licht Kristallen van rijp tekenen de weg uit Grijpend naar de scherpe rand van het gebroken zwaard bind ik een naamloze eed in mijn borst De stilte vult mijn luisterende oren Mijn hart wordt een enkele vlam Hoe verder ik langs mijn angst loop hoe dieper deze winter me test Winter, oh winter, hoor me nu Verander deze zwakke adem in een wens Stil de oude slapende schaduw, ik zal deze witte nacht tot het einde bewaken Laat de sneeuw zich onze gelofte herinneren Met uit ijs geboren licht, laat morgen schijnen Een lied ooit lang geleden in ruïnes gekerfd Als een sneeuwgeest die vleugels krijgt De wonden doen nog pijn, en toch is dat goed Want wat ik niet kan verliezen is hier bij mij Ik deel mijn warmte met bevriezende handen En gebed vormt zich opnieuw tot een zwaard Dit trillen is het teken Nu open ik mijn ogen Winter, oh winter, hoor me nu Verander deze zwakke adem in een wens Ik snijd dwars door het gigantische donker En neem deze witte wereld weer terug Laat de sneeuw zich onze gelofte herinneren Met uit ijs geboren licht, laat morgen schijnen Uit de diepte ontrolt zich een aanzwellend gebrul Scherven van sterren zijn verbrijzeld en ze vallen Zelfs dan zal ik niet opzij stappen Dit gebed van mij eindigt hier niet Winter, oh winter, hoor me, verander dit leven in een zegen Ik kerf het einde van het donker En ga de witte dageraad tegemoet Laat de sneeuw zich onze gelofte herinneren Open de weg naar de ontdooiende lucht Een stille bel, een adem van wit En de winter knikt me zachtjes toe