Nauczyciel nie patrzy na tamtą ławkę

窓際いちばん　後ろの席 君はいつでも　静かに笑う 名前を呼ぶとき　プリント渡すとき 先生だけが　そっちを見ない 手を挙げたって　気づかないふり 目が合いそうなら　黒板を見る ねえ　どうして あの席だけを避けてるの 放課後　職員室の前 聞こえた声に　足が止まる 「あの子を見ると 思い出すんだ」 先生は　あの席を見ない そこに何が　残ってるの 君が笑うほど　増えていく 言えない秘密の影 三年前の　同じ教室 同じ場所にいた誰か 見ないふりをしてるのは いったい誰？ 古いアルバム　途中のページ 君によく似た　ひとりの少女 学期の途中で　名前が消えた 理由の欄には　何もなかった 写真を見せたら 君はつぶやく 「それ　私のお姉ちゃん」 そして小さく 「何もしてないのに」 先生の後悔 君の沈黙 でも録音に残った声 「私を疑ったのは 先生じゃない」 先生は　あの席を見ない 過去を怖がっているだけ 本当に隠している人は 今もどこかで笑ってる 誰が嘘を　最初についた 誰が噂を　広げたの 見ないふりをしてるのは いったい誰？ 翌朝　机の中 折られた紙が 一枚だけ 「三年前を これ以上 調べるな」 君と私 目を合わせた 先生が　あの席を見た 今日初めて　君を見た 教室中が静かになって 時計の音だけ響いてる 忘れたふりじゃ　終われない 消した名前も　戻せない それでも真実を 見つけるまでは 目をそらさない そして君が 後ろを見た 誰かの椅子が 静かに鳴った 振り向いたけど 誰もいない

Przy oknie, w ostatniej ławce Zawsze uśmiechasz się cicho Gdy wołają cię po imieniu, gdy ktoś podaje ci kartki Tylko nauczyciel nie patrzy w tamtą stronę Podnosisz rękę, a osoba prowadząca lekcję udaje, że nie widzi Gdy wasze spojrzenia mają się spotkać, patrzy na tablicę Hej, dlaczego Unikasz tylko tamtej ławki? Po lekcjach, przed pokojem nauczycielskim Na dźwięk głosu zamierają mi kroki „Gdy widzę tę dziewczynę, przypominam sobie” Nauczyciel nie patrzy na tamtą ławkę Co tam jeszcze zostało? Im bardziej się uśmiechasz, tym bardziej mnoży się cień niewypowiedzianego sekretu Ta sama klasa, trzy lata temu Ktoś, kto był wtedy w tym samym miejscu Kto udaje, że nie widzi? Kto właściwie? Stary album, strona gdzieś pośrodku Dziewczyna bardzo podobna do ciebie Jej imię zniknęło w trakcie semestru W rubryce „powód” nie było nic Gdy pokazano ci zdjęcie wyszeptałaś „To moja starsza siostra” A potem cicho „Przecież nic nie zrobiłam” Żal nauczyciela Twoje milczenie Lecz na nagraniu słychać głos „To nie nauczyciel mnie podejrzewał” Nauczyciel nie patrzy na tamtą ławkę Po prostu boi się przeszłości Ten, kto naprawdę coś ukrywa, wciąż gdzieś się śmieje Kto pierwszy skłamał? Kto rozpuścił plotkę? Kto udaje, że nie widzi? Kto właściwie? Następnego ranka, w ławce Złożona kartka Tylko jedna „O tym sprzed trzech lat już więcej nie dociekaj” Ty i ja Nasze spojrzenia się spotkały Nauczyciel spojrzał na tamtą ławkę Dziś pierwszy raz spojrzał na ciebie Cała klasa zamilkła, słychać tylko tykanie zegara Udawanie, że się zapomniało, niczego nie zakończy Wymazanego imienia nie da się przywrócić A jednak prawdy będziemy szukać, póki jej nie znajdziemy Nie odwrócimy wzroku A potem ty spojrzałaś za siebie Czyjeś krzesło cicho zaskrzypiało Odwracam się, nikogo nie ma