世界感

闇の幕が静かに降りるような始まり 深い霧に包まれた街 足音だけが響く路地裏 真実を隠す影が すぐそばで笑っている 囁く声に導かれ 見えない糸に縛られて 心の奥に潜む恐怖が 目を覚ます 世界感が崩れてゆく 幻と現実が交差する 怖さに震えながらも 闇を突き破る叫びをあげる 閉ざされた扉の奥に 答えはあるのか 絡み合う謎が 逃げ場を失わせる 沈む鼓動を追いかけて 触れた冷たい手のひら 真実は牙を剥いて 夜を裂く 世界感が崩れてゆく 光と闇の狭間で迷う 恐怖に飲まれながらも 抗う意志を胸に刻む 赤い月が見下ろす 逃げられない運命 それでも抗う声が 闇を照らす 世界感を切り裂いて 未知なる未来を掴むため 怖さを越えたその先に 生きる意味が見える 静寂と共に闇へと溶ける

Een begin als een gordijn van duisternis dat stilletjes valt Een stad gehuld in een diepe en zware mist Alleen voetstappen echoën door de schaduwen van de achterafstraatjes Een silhouet dat de waarheid verbergt glimlacht ergens dicht bij mij Misleid door een fluisterende stem Strak gebonden door draden die ik niet kan zien De angst die diep in mijn hart loert opent zijn ogen Mijn besef van de wereld brokkelt af Illusie en werkelijkheid kruisen en vervagen Zelfs als ik tril van angst verscheur ik het donker en laat mijn schreeuw losbreken Achter een deur die verzegeld en op slot is is daar een antwoord dat wacht? Raadsels strak in elkaar verstrengeld laten me nergens meer heen gaan Jagend op een zinkende hartslag raakte ik een koude en trillende handpalm aan De waarheid ontbloot haar scherpe tanden En verscheurt de nacht Mijn besef van de wereld brokkelt af Verloren in het gat tussen het licht en het donker Zelfs als de angst me helemaal verslindt kerf ik de wil om weerstand te bieden in mijn borst Een karmozijnrode maan kijkt op mij neer Een lot waar ik niet aan kan ontsnappen En toch ontsteekt een stem die niet wil wijken het donker Ik zal dwars door dit besef van de wereld breken Om een toekomst te grijpen die niemand kent Voorbij de plek waar angst achterblijft zie ik de betekenis van in leven zijn In de stilte los ik op in het donker