世界感

闇の幕が静かに降りるような始まり 深い霧に包まれた街 足音だけが響く路地裏 真実を隠す影が すぐそばで笑っている 囁く声に導かれ 見えない糸に縛られて 心の奥に潜む恐怖が 目を覚ます 世界感が崩れてゆく 幻と現実が交差する 怖さに震えながらも 闇を突き破る叫びをあげる 閉ざされた扉の奥に 答えはあるのか 絡み合う謎が 逃げ場を失わせる 沈む鼓動を追いかけて 触れた冷たい手のひら 真実は牙を剥いて 夜を裂く 世界感が崩れてゆく 光と闇の狭間で迷う 恐怖に飲まれながらも 抗う意志を胸に刻む 赤い月が見下ろす 逃げられない運命 それでも抗う声が 闇を照らす 世界感を切り裂いて 未知なる未来を掴むため 怖さを越えたその先に 生きる意味が見える 静寂と共に闇へと溶ける

Początek niczym kurtyna ciemności opadająca cicho Miasto spowite w głębokiej i ciężkiej mgle Tylko kroki brzmią w cieniach bocznej uliczki Sylwetka, która ukrywa prawdę uśmiecha się gdzieś blisko mnie Sprowadzona na manowce przez szepczący głos Związana mocno nićmi, których nie widzę Strach, który czai się głęboko w moim sercu otwiera oczy Moje poczucie świata się kruszy Iluzja i rzeczywistość krzyżują się i zacierają Nawet gdy drżę ze strachu rozrywam mrok i pozwalam mojemu krzykowi się uwolnić Za drzwiami, które są zapieczętowane i zamknięte czy tam czeka odpowiedź Zagadki splątane ciasno ze sobą nie pozostawiają mi dokąd uciec Goniąc za tonącym biciem serca dotknęłam zimnej i drżącej dłoni Prawda szczerzy swoje naostrzone kły I rozrywa noc Moje poczucie świata się kruszy Zagubiona w szczelinie między światłem a mrokiem Nawet gdy strach pożera mnie w całości ryję wolę oporu w mojej piersi Karminowy księżyc patrzy na mnie z góry Los, od którego nie mogę uciec A jednak głos, który nie ustąpi rozświetla mrok Rozetnę to moje poczucie świata na oścież By pochwycić przyszłość, której nikt nie zna Poza miejscem, gdzie strach pozostaje w tyle widzę sens bycia żywą W ciszy rozpływam się w ciemności