世界感

闇の幕が静かに降りるような始まり 深い霧に包まれた街 足音だけが響く路地裏 真実を隠す影が すぐそばで笑っている 囁く声に導かれ 見えない糸に縛られて 心の奥に潜む恐怖が 目を覚ます 世界感が崩れてゆく 幻と現実が交差する 怖さに震えながらも 闇を突き破る叫びをあげる 閉ざされた扉の奥に 答えはあるのか 絡み合う謎が 逃げ場を失わせる 沈む鼓動を追いかけて 触れた冷たい手のひら 真実は牙を剥いて 夜を裂く 世界感が崩れてゆく 光と闇の狭間で迷う 恐怖に飲まれながらも 抗う意志を胸に刻む 赤い月が見下ろす 逃げられない運命 それでも抗う声が 闇を照らす 世界感を切り裂いて 未知なる未来を掴むため 怖さを越えたその先に 生きる意味が見える 静寂と共に闇へと溶ける

Sessizce düşen karanlık bir perde gibi bir başlangıç Derin ve ağır bir sise bürünmüş bir şehir Arka sokak gölgelerinde sadece ayak sesleri yankılanıyor Gerçeği gizleyen bir siluet Yakınlarımda bir yerde gülümsüyor Kaçacak yerin olmadığı bu gecede Gerçek dişlerini gösteriyor ve dünyayı yırtıyor Titrerken bile elimi uzatıyorum Henüz görmediğim bir yarını yakalamaya çalışıyorum Korkunun aşıldığı sınır noktasını geçince Yaşamanın anlamını görüyorum Hiçbir harita bize buradan yol gösteremez Hiçbir pusula doğru yönü işaret etmez Ama elimi tutan elinin sıcaklığı Takip etmeyi seçtiğim tek kesinliktir Sessizlikte, karanlığın içinde eriyip gidiyorum