解明

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

Sa likod ng nakapikit na mga talukap ng mata, ang tala ng kung sino ay kumakalat Ang mga pira-pirasong tinig ay bumubulong sa ilalim ng gabi Ang mga butil ng liwanag ay dumudulas sa mga daliri Ang natitira na lamang ay ang walang pangalang sakit Ang hindi malinaw na katotohanan ay tumatakas habang nakangiti Sandaling mahawakan, nagbabago ito ng anyo Sa loob ng pangarap na dahan-dahan naglalaho Ang tibok na hindi ma-elucidate (maipaliwanag) ay tumutunog Habang lalong naghahanap ng sagot Ang mundo ay maingay na nagkakadurog-durog Ang aninong nakasalamin sa loob ng salamin Ay tumitingin sa akin at tumatawa Kaninong alaala nga ba, at para kanino Maging ang pagkakaiba ay nananatiling hindi malinaw Kahit magtanong ng "Katotohanan ba ito?" Ang bumabalik lamang ay ang baluktot na echo (alingawngaw) Ang mga nalaglag na piraso ng salita Ipunin man ay hindi nagdudugtong Ang katotohanang nawalan na ng kahulugan Gayunpaman ay patuloy pa ring hinahanap Sa loob ng kwarto ng liwanag na nakakulong May boses na tumatawag sa aking pangalan Nnang matanto ko na iyon ay ang sarili ko pala Ang lahat ng misteryo ay natutunaw Sa loob ng pangarap na dahan-dahan naglalaho Nalaman ko ang pag-ibig na hindi ma-elucidate (maipaliwanag) Ang linya ng hangganan ng kasinungalingan at katotohanan Ay tahimik na natutunaw at nagiging isa Sa tuwing naglalaho ang huling ingay (noise) Dumarating ang umagang walang sinumang nakakaalam