解明

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

Pod moimi zamkniętymi powiekami przebijają zapiski kogoś innego Fragmentaryczne głosy szepczą na dnie nocy Cząsteczki światła wymykają się prosto między moimi palcami Pozostaje tylko bezimienny ból Rozmyta prawda wciąż wymyka się z uśmiechem W chwili, gdy jej dotykam, zmienia swój kształt Głęboko w znikającym śnie Puls, którego nie potrafię rozwikłać, wciąż bije Im bardziej sięgam po odpowiedź Tym bardziej świat pęka z dźwiękiem Cień rzucony głęboko w lustrze Wpatruje się we mnie i śmieje Czyje wspomnienie należy teraz do kogo? Nawet granica się zatarła Nawet gdy pytam: „Czy to jest prawdziwe?” Wraca tylko wypaczone i dzwoniące echo Fragmenty słów, które się rozlały i upadły Zbieram je, ale nigdy się nie łączą Prawda wciąż pozbawiona wszelkiego znaczenia A ja nadal jej szukam W zamkniętym pokoju stworzonym z samego światła Głos wzywa moje imię W momencie, gdy zdaję sobie sprawę, że to byłam ja przez cały czas Każda zagadka zaczyna się rozpływać Głęboko w znikającym śnie Poznaję miłość, której nie potrafię rozwikłać Granica między kłamstwem a prawdą Cicho rozpływa się w jedno Wraz z zanikiem ostatecznego szumu, nadchodzi poranek, którego nikt nie zna.