解明

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

Achter mijn gesloten oogleden bloeden de gegevens van iemand anders door Gefragmenteerde stemmen fluisteren op de bodem van de nacht Lichtdeeltjes glippen zo tussen mijn vingers door Alles wat overblijft is een naamloze pijn Een wazige waarheid ontsnapt steeds met een glimlach Het moment dat ik het aanraak, verandert het van vorm Diep in een vervagende droom Blijft een puls kloppen die ik niet kan ontrafelen Hoe meer ik naar het antwoord reik Hoe meer de wereld met een geluid uit elkaar barst Een schaduw diep in de spiegel geworpen Staart me recht aan en lacht Wiens herinnering hoort nu bij wie? Zelfs het onderscheid is vervaagd Zelfs als ik vraag: "Is dit wat echt is?" Klinkt er alleen een vervormde en galmende echo terug De fragmenten van woorden die morsten en vielen Ik verzamel ze, maar ze verbinden zich nooit Een waarheid die nog steeds van al haar betekenis is ontdaan En toch blijf ik ernaar zoeken In een afgesloten kamer gemaakt van louter licht Roept een stem mijn naam Het moment dat ik besef dat ik het al die tijd zelf was Begint elk raadsel weg te smelten Diep in een vervagende droom Leer ik een liefde kennen die ik niet kan ontrafelen De grenslijn tussen leugen en waarheid Lost stilletjes op tot één Terwijl de laatste ruis vervaagt, breekt een ochtend aan die niemand kent.