平凡な日々のガッツ

同じ改札　同じ時刻 流されるように並ぶモーニングライン 満員電車　詰め込んだため息 窓に映った顔が誰かわからない 昨日と変わらないコンビニの灯り 買い慣れたパンと缶コーヒー 「頑張ってます」とスタンプひとつ 本音はどこにも出せないまま でも胸の奥　小さなbeat しぶとくまだ鳴り続けてる I won’t give up, not today ここで終わる気はしない Break this day, break the routine 汗とノイズの向こうへ 変わり映えしない景色の中で ガッツだけは消さないで Stand up again, again and again 擦り切れた靴でも走れる 小さな一歩が　未来のshout Still alive, I’m still alive 帰り道　ネオンにまぎれる影 タイムラインは誰かの「成功」だらけ いいねの数で価値を測られて 自分だけ置いていかれた気がする 山積みのToDo　減らない未読 「おつかれさま」で閉じる一日 でも心のどこかで叫んでる 「こんなもんじゃないはずだろ？」 転んだ回数　数えるより 立ち上がった回数　覚えてたい One more try, one more breath まだやれる　まだ行ける Break this night, break my fear くたびれた心にfire 変わり映えしないループの中で 夢だけは手放さないで Sing it loud, louder than noise 誰でもない自分のvoice つまずいた跡が　明日のsign Still alive, I’m still alive Maybe I’m tired, maybe I’m lost それでも前にしか進めない Nobody knows my tiny fight それでもgood enough for me 真っ暗な部屋の片隅で 小さなhopeがまた灯る 「もう一回だけ」と呟いた声が 静かな夜を貫いてく Break my limit, break the wall 120の鼓動で叫べ 変わり映えしない今日の向こうで 新しい自分に会いに行く Stand up again, again and again 転んだ跡を誇れるように 平凡な日々を　歌に変えて I’m alive, I’m still alive 始発前の冷たい空気 ポケットの中で震えるdream 誰も知らないこのガッツが いつか世界を少しだけ揺らす

Ta sama bramka biletowa, ten sam czas Dryfując w kolejce po poranną podróż Zatłoczony pociąg, westchnienie, które przełykam Twarz w oknie, nie wiem do kogo należy Blask sklepu całodobowego, taki sam jak wczoraj Chleb, po który zawsze sięgam, puszka kawy „Trzymam się”, tylko jeden mały znaczek Podczas gdy mój prawdziwy głos pozostaje zamknięty Ale głęboko w mojej piersi cichy bit wciąż uparcie odmawia zgaśnięcia Nie poddam się, nie dzisiaj Nie zamierzam tego tutaj skończyć Przełam ten dzień, przełam rutynę Poza potem i całym tym hałasem W tym krajobrazie, który nigdy się nie zmienia nie pozwól umrzeć temu hartowi w tobie Podnieś się znów, raz po raz Nawet w znoszonych butach potrafię biec Jeden mały krok staje się krzykiem przyszłości Wciąż żyję, wciąż żyję Droga powrotna, cień rozmyty w neonowym świetle Oś czasu to nic innego jak czyjaś „wygrana” Mierzona tym, ile polubień dostanę Jakbym to ja była jedyną pozostawioną w tyle Rosnący stos zadań, nieprzeczytane wiadomości, które nigdy nie maleją „Dobra robota dzisiaj” i dzień zatrzaskuje się Ale gdzieś w sercu krzyczę „To nie może być wszystko, prawda?” Zamiast liczyć, ile razy upadłam wolę pamiętać, ile razy się podniosłam Jeszcze jedna próba, jeszcze jeden oddech wciąż potrafię to zrobić, wciąż mogę iść Przełam tę noc, przełam mój strach Rozpal ogień w tym wyczerpanym sercu W tej pętli, która wydaje się nigdy nie zmieniać nigdy nie puszczaj swojego marzenia Śpiewaj głośno, głośniej niż hałas Głos nikogo innego, tylko mój Każde potknięcie pozostawia znak na jutro Wciąż żyję, wciąż żyję Może jestem zmęczona, może zagubiona Mimo to mogę tylko iść przed siebie Nikt nie zna mojej małej walki Mimo to, wystarczająco dobra dla mnie W kącie ciemnego pokoju mała nadzieja błyska raz jeszcze „Tylko jeden raz”, szepnęłam cicho I słowa przecięły cichą noc Przełam moje granice, przełam mur Krzycz z tętnem sto dwadzieścia Poza tym dniem, który wydaje się nigdy nie zmieniać idę na spotkanie zupełnie nowej mnie Podnieś się znów, raz po raz bym mogła nosić swoje upadki z dumą Zamieniając te zwykłe dni w pieśń Żyję, wciąż żyję Zimne powietrze, zanim nadjedzie pierwszy pociąg Marzenie, które drży w mojej kieszeni Ten hart ducha, o którym nikt nie wie kiedyś trochę potrząśnie światem