薄紅の霧

薄紅の霧ほどける参道 紙灯籠の影が揺れて招く 袖に忍ばせた願いのかけら 境界の鈴が ひとつ鳴った 水鏡に映る月を踏み 息を止めて ひらり越える 名前のない夜が 私をほどいてゆく ゆらり ゆらり 狐火のワルツ 胸の奥まで灯りが届く 怖くないよ 迷いさえ抱いて 宵の向こうへ 連れてゆく 千年の森で風がささやく 折り鶴みたいな記憶が舞う 朱の鳥居をくぐるたびに 昨日の痛みが ほどけていく 手を伸ばせば 触れそうなのに 指先だけが すり抜ける それでも灯りは 帰り道じゃなく 旅の合図 ゆらり ゆらり 宵灯りの海 涙の粒さえ光に変わる もう戻れない でも進めるから 月の刃で 未来を切り開け 和太鼓の鼓動と 私の鼓動 重なって ひとつの祈りになる 結び目ほどいて 結び直して 新しい名前で 目を覚ます ゆらり　ゆらり　狐火のワルツ 境界線に花を散らして 怖くないよ　迷いさえ歌に この世とあの世を　ひとつに結ぶ

Maputlang kulay-rosas na hamog na napapawi sa daan ng dambana Ang anino ng papel na parol ay gumagalaw at nag-aanyaya Ang mga piraso ng hiling na itinago sa manggas Isang kuliling sa hangganas ang tumunog nang minsan Tatapakan ang buwan na nakasalamin sa tubig Pipigilan ang hininga at dahan-dahan tatawid Ang gabing walang pangalan Ay dahan-dahang nagpapalaya sa akin Umuuga, umuuga, waltz ng foxfire Ang liwanag ay umaabot hanggang sa kaibuturan ng puso "Huwag kang matakot," yakapin mo ang pagdududa At hahantong ka patungo sa kabilang panig ng gabi Sa kagubatan ng isang libong taon, ang hangganin ay bumubulong Ang mga alaala na parang origami crane ay sumasayaw sa hangin Sa tuwing dadaan sa pulang torii Ang sakit ng kahapon ay dahan-dahang nakakalas Kung iuunat ang kamay, tila maaari itong hawakan Ngunit ang mga dulo ng daliri ay dumudulas lamang Gayunpaman, ang liwanag na ito Ay hudyat ng paglalakbay, hindi ng daan pauwi Umuuga, umuuga, dagat ng ilaw sa gabi Kahit ang mga butil ng luha ay nagiging liwanag Hindi na makakabalik, ngunit maaari pa ring sumulong Hatiin ang hinaharap gamit ang talim ng buwan Ang tibok ng wadaiko at ang aking tibok ng puso Ay nagtatagpo upang maging isang panalangin Kakalagan ang buhol at muling itatali nang mahigpit And magigising ako gamit ang bagong pangalan Umuuga, umuuga, waltz ng foxfire Nagpapakalat ng mga bulaklak sa linya ng hangganan "Huwag kang matakot," kahit ang pagdududa ay magiging kanta Pinag-iisa ang mundong ito at ang kabilang buhay