薄紅の霧

薄紅の霧ほどける参道 紙灯籠の影が揺れて招く 袖に忍ばせた願いのかけら 境界の鈴が ひとつ鳴った 水鏡に映る月を踏み 息を止めて ひらり越える 名前のない夜が 私をほどいてゆく ゆらり ゆらり 狐火のワルツ 胸の奥まで灯りが届く 怖くないよ 迷いさえ抱いて 宵の向こうへ 連れてゆく 千年の森で風がささやく 折り鶴みたいな記憶が舞う 朱の鳥居をくぐるたびに 昨日の痛みが ほどけていく 手を伸ばせば 触れそうなのに 指先だけが すり抜ける それでも灯りは 帰り道じゃなく 旅の合図 ゆらり ゆらり 宵灯りの海 涙の粒さえ光に変わる もう戻れない でも進めるから 月の刃で 未来を切り開け 和太鼓の鼓動と 私の鼓動 重なって ひとつの祈りになる 結び目ほどいて 結び直して 新しい名前で 目を覚ます ゆらり　ゆらり　狐火のワルツ 境界線に花を散らして 怖くないよ　迷いさえ歌に この世とあの世を　ひとつに結ぶ

Bleekroze mist ontrafelt langs het heiligdomspad Schaduwen van papieren lantaarns wiegen en wenken me dichterbij Een scherf van een wens die ik in mijn mouw heb gestopt De bel op de grens luidde eenmaal, slechts eenmaal Ik stap op de maan weerspiegeld in het water Mijn adem inhoudend, steek ik over, licht als een blad Een nacht zonder naam komt in mij los Wieg en wieg, een wals van vosvuur De gloed bereikt het diepste deel van mijn borst Ik ben niet bang; ik zal zelfs mijn aarzeling dichtbij houden En draag het voorbij de rand van de schemering In het duizendjarige bos fluistert de wind Herinneringen als papieren kraanvogels dansen door de lucht Elke keer dat ik onder de scharlaken poort doorga komt de pijn van gisteren stilletjes los Als ik mijn hand uitsteek, voelt het zo dichtbij dat ik het kan aanraken Toch glijden alleen mijn vingertoppen er recht doorheen En toch is die gloed niet de weg terug naar huis, maar een teken om op pad te gaan Wieg en wieg, een oceaan van avondlicht Zelfs de parels van mijn tranen veranderen in glans Geen weg terug, maar ik kan nu verder gaan Met het zwaard van de maan, snijd de toekomst open De hartslag van de trommel en de hartslag van mijn hart overlappen elkaar en worden een enkel gebed Ontwar elke knoop, en bind hem dan opnieuw En ontwaak onder een gloednieuwe naam Wieg en wieg, een wals van vosvuur bloesems verstrooiend langs de grenslijn Ik ben niet bang; ik zal zelfs mijn twijfels in zang veranderen Deze wereld en de volgende tot één verbindend