七変化

宵闇の路地で鈴が鳴る 狐面の影が手招きする 藍にほどける千代紙の夜 名前も告げず　微笑んだ 一歩ごと装いは色を変え 薄紅　琥珀　翡翠のきらめき ほどいた迷いを帯に結び 息を合わせて　はじまる 七変化　夜を染めて 花のように心が舞う 借り物じゃないこの鼓動で 私の名は　私が決める 遠く祭囃子　和傘が弾む 足音は拍に追いついていく 簪ひと振り　髪がほどけ 過去の私に手を振った 影と光が指切りをして 戸惑いは風に溶けた 震えた声を抱きしめたら もう戻らない　進める 七変化　風を裂いて 鼓動は明日を呼び寄せる 偽りの姿は置いてゆこう 本当の声で　今　放て 静けさの底で殻が割れる 朱ににじむ　最後の涙 ひとつずつ色を重ね直し 初めての笑顔が芽吹いた 七変化　今この身で 移ろう色に芯を灯す 何度でも生まれ変われる 私の物語は続く 色を重ね直し 初めての笑顔が芽吹き

Een belletje rinkelt in het schemerdonkere steegje Een schaduw met een vossenmasker wenkt me dichterbij Een nacht van gedecoreerd papier dat ontrafelt in indigo Zonder een naam te geven, glimlachte het zachtjes Met elke stap verandert mijn gedaante van kleur Bleekroze, dan barnsteen, dan jade's heldere glinstering Ik bind mijn losse twijfel in mijn sjerp In de maat ademend, en zo begint het Seven changes, ik kleur de nacht Mijn hart danst als een bloeiende bloem Met deze hartslag die geen geleend ding is Mijn naam is van mij, en ik beslis erover Verre festivalmuziek, papieren paraplu's die op en neer gaan Mijn voetstappen vangen de beat en vallen erin Eén zwaai van de haarspeld, mijn haar komt los En ik zwaaide gedag naar wie ik vroeger was Schaduw en licht haakten de vingers in een gelofte Mijn aarzeling loste op in de wind Wanneer ik die trillende stem van mij dichtbij hield is er nu geen weg terug meer, ik ga vooruit Seven changes, ik verscheur de wind Mijn hartslag roept morgen aan mijn zijde Laat me mijn valse zelf achterlaten Mijn echte stem, nu — laat hem vrij! Diep in de stilte breekt de schil open Bloedend in vermiljoen, de laatste traan Een voor een breng ik de kleuren opnieuw aan En een glimlach die ik nooit had gekend kwam tot bloei Seven changes, nu in dit lichaam zelf ontsteek ik een kern binnen de verschuivende tinten Hoe vaak dan ook, ik kan herboren worden En het verhaal van wie ik ben gaat door De kleuren opnieuw aanbrengend een glimlach die ik nooit had gekend komt tot bloei