足跡の行き先

霧に濡れた路面、白い息がほどける 水たまりに逆さの月が揺れる 近づいては消える足音 ほどけた靴紐のまま　同じ角を曲がる 景色は名前だけ変えて現れる 針のない時計が　夜を測り 折り目だらけの地図がポケットで軋む 息を潜めて　一拍を捨てる 影が二つに増えた気がした 止んだ拍のすぐあとで 見えないドアが　かすかに鳴る 足跡の行き先　今　示して 円を描いても　中心は変わる 迷いが濃くなるほど　輪郭ははっきり 最後の一歩で　僕は辿りつく 落ちるビートを　肩で受け止め 消えた旋律の隙間に風が入る 「戻れ」と「進め」が交互に点滅し ポケットの鍵が　やっと音を立てた 立ち止まる一秒で　世界は折りたたまれ 次の一秒で　線になってほどける 閉じた瞼の裏の　細い光へ 深く吸い込み　踏み出していく 足跡の行き先　静かに照らせ ループの夜を抜ける合図を 諦めかけた瞬間　扉は外へ開く 「ここだ」と内側から声がする もしも何も変わらないのなら 僕が変わって　風向きを変える 隠していた震えまで抱きしめと 足跡の行き先は　ここに結ぶ 円ではなく　ほどけた線で 迷いの分だけ　強く踏みしめ 最後の一歩で　僕は場所になる 足跡の行き先は　ここに結ぶ ループの夜を抜けた線で 迷いの分だけ　強く踏みしめ 最後の一歩で　僕は場所になる 朝が舗道をうすく染める 振り向けば　輪はもうない 新しい靴音が 遠くの僕に追いついていく

Sisli nemli kaldırım, beyaz nefesim çözülüyor Bir su birikintisinde ters yüz olmuş ay sallanıyor Ayak sesleri yaklaşıyor, sonra yok oluyor hiçlikte Bağcıklarım hala gevşek, yine aynı köşeyi dönüyorum Manzara sadece adı değişerek geri dönüyor Akrebi yelkovanı olmayan bir saat geceyi ölçmeye devam ediyor Cebimde buruşuk bir harita gıcırdıyor Nefesimi tutup bir vuruşu serbest bırakıyorum Bir an için gölgemin ikiye bölündüğünü sandım Ölen vuruşun hemen ardından Görünmez bir kapı çalıyor, zayıf ve derinden Şimdi göster bana bu ayak izlerinin nereye gittiğini Bir daire çiziyorum, ama merkez sürekli kayıyor Şüphe derinleştikçe, taslak o kadar netleşiyor Son adımda nihayet varıyorum Düşen vuruşu omuzlarıma alıyorum Rüzgar, kayıp melodinin bıraktığı boşluklardan süzülüyor “Geri dön” ve “ilerle” sırayla yanıp sönüyor Cebimdeki anahtar nihayet bir ses çıkarıyor Durduğum o tek saniyede dünya katlanıp kapanıyor Bir sonrakinde ise tek bir çizgi halinde açılıyor Kapalı göz kapaklarımın arkasındaki ince ışığa doğru Derin bir nefes alıp adımımı ileriye doğru atıyorum Göster bana usulca, bu ayak izleri nereye gidiyor Bu döngüsel geceden kurtulmanın işareti Vazgeçmek üzere olduğum an kapı dışarıya doğru açılıyor “Burada,” diyor içeriden bir ses Eğer hiçbir şey değişmeyecekse O zaman ben değişirim ve rüzgarın yönünü çeviririm Bir zamanlar sakladığım titremeyi bile kendime yakın tutarak Bu ayak izleri tam burada son buluyor Bir dairede değil, serbest kalmış bir çizgide Her şüphe için adımımı daha sert basıyorum Son adımda, o yer ben oluyorum Bu ayak izleri tam burada son buluyor Döngüsel geceden kurtulan bir çizgide Her şüphe için adımımı daha sert basıyorum Son adımda, o yer ben oluyorum Sabah kaldırımı soluk bir ışıkla boyuyor Geriye bakıyorum ve o döngü çoktan yok olmuş Yeni bir ayak sesi uzaktaki bana yetişiyor