石の貝と月の降る場に

南の島の　北の谷で 風さやぐ　白い砂浜 真昼の光が揺れながら 石の貝は　そっと息をしている 指先で触れたその瞬間 遠い記憶が波に溶けて 胸の奥に　静かに灯る 懐かしい祈りのひとひら 石の貝と　月の降る場に ひとつだけ残した願いがある 滲む星の瞬きの中 そっと心がほどけていく あなたと見た　あの夜のように 優しさだけが　風に舞う 夕陽が海を染めるころ きらきら揺れる波の唄 遠くから聞こえる小鳥の声 丘の上でそっと寄り添った 時を忘れるほどの静けさと 寄せては返すあたたかな気配 目を閉じれば　ただそれだけで 世界がやわらかく満ちていく 石の貝と　月の降る場に 手を合わせ　そっと祈るように 人の平和と　幸多かれと 夜空の光へ　願い託す 潮の香り　優しい波音 心が無に　解けていく 神々が舞い降りるという 古からの伝わりが ひらり　砂に落ちた涙さえ 祝福に変えていく 石の貝と　月の降る場に ふたりだけの影が寄り添う 静かな風が　包み込んで 明日を照らす　やわらかな灯り 南の島の　北の谷から 永遠へ続く　光の道 さざなみ響く波の音 夜明け前の淡い青 石の貝をそっと胸に 新しい旅が　今はじまる

In een noordelijke vallei op een zuidelijk eiland waar de wind zachtjes zucht over wit zand trilt het middaglicht op de kust en de stenen schelp ademt zo zachtjes, levend Het moment dat mijn vingertoppen hem aanraakten smolt een verre herinnering weg in de golven en diep in mijn borst ontbrandde een stille vlam één breekbaar bloemblaadje van een oud, zoet gebed Op de plek waar de stenen schelp en de maan naar beneden vallen is er één enkele wens die ik heb achtergelaten binnen de vervagende glinstering van de sterren ontrafelt mijn hart zich zachtjes, laat los precies zoals die nacht dat wij tweeën ooit toekeken en alleen tederheid danst op de wind Wanneer de ondergaande zon de zee begint te kleuren zingen de golven verder, glinsterend terwijl ze wiegen van ver weg drijven de stemmen van kleine vogels dichterbij op de heuveltop leunden we zachtjes tegen elkaar aan Een stilte die diep genoeg is om ons de uren te doen vergeten en de warmte van een aanwezigheid die ebt en vloedt als ik mijn ogen sluit, is dat alles wat nodig is en de wereld vult zich, wordt zacht en heel Op de plek waar de stenen schelp en de maan naar beneden vallen druk ik mijn handpalmen samen alsof ik in stilte bid voor de vrede van allen en dat hun vreugde mag overstromen ik vertrouw mijn wens toe aan het licht van de nachthemel de geur van het getij, het zachte geluid van de golven en mijn hart lost uiteindelijk op in het niets Ze zeggen dat de goden naar de aarde afdrijven een oud verhaal doorgegeven van lang geleden zelfs een traan die licht op het zand valt veranderend in een zegen als hij landt Op de plek waar de stenen schelp en de maan naar beneden vallen naderen de schaduwen van ons tweeën een stille wind wikkelt zich helemaal om ons heen een teder licht dat schijnt op morgen vanuit een noordelijke vallei op een zuidelijk eiland een weg van licht die doorgaat naar de eeuwigheid Het geluid van kleine golven die echoën op de kust het lichtblauwe uur net voor de dageraad ik houd de stenen schelp zachtjes tegen mijn borst en nu begint een gloednieuwe reis