ポストに紛れた白い封ซองจดหมายสีขาวที่ปะปนอยู่ในตู้ไปรษณีย์
触れた瞬間 温度が消えたวินาทีที่สัมผัส ความอบอุ่นก็จางหายไป
宛名はないのに 私の名をทั้งที่ไม่มีจ่าหน้าซอง แต่ชื่อของฉัน
静かな文字が呼んでいたกลับถูกเรียกด้วยตัวอักษรที่เงียบงัน
破れそうな沈黙を 胸に折りたたみพับเก็บความเงียบที่แทบจะฉีกขาดไว้ในอก
街灯の影を縫って 導かれてくลัดเลาะผ่านเงาของแสงไฟริมทาง ถูกชักนำไป
鍵穴みたいな路地の奥ลึกเข้าไปในตรอกแคบราวกับรูกุญแจ
「来て」という気配だけが増えるมีเพียงความรู้สึกที่บอกว่า "มาสิ" เท่านั้นที่เพิ่มขึ้น
静寂の招待状 開けば戻れないบัตรเชิญแห่งความเงียบงัน หากเปิดออกจะไม่อาจหวนกลับ
息をするたび 世界が薄くなるทุกครั้งที่หายใจ โลกก็ค่อยๆ เลือนรางลง
怖いのに 目を逸らせないทั้งที่หวาดกลัว แต่ก็ไม่อาจละสายตา
封蝋の赤が 心に火を点けるสีแดงของครั่งประทับตรา จุดไฟขึ้นในหัวใจ
さあ 扉の向こうへเอาล่ะ สู่อีกฟากฝั่งของบานประตู
名前のない夜へสู่ค่ำคืนที่ไร้นาม
しん…としたまま 鼓動だけが踊るท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระบำ
聞こえない声に 私が応えるฉันขานรับเสียงที่ไม่อาจได้ยินนั้น
鏡に映った私の影เงาของฉันที่สะท้อนในกระจก
一拍遅れで微笑んだแย้มยิ้มช้าไปหนึ่งจังหวะ
知らないはずの香りがしてกลิ่นหอมที่ไม่น่าจะรู้จักลอยแตะจมูก
記憶の鍵が回りだすกุญแจแห่งความทรงจำเริ่มหมุนไข
誰にも言えないまま 大事に隠したสิ่งที่เก็บซ่อนไว้อย่างทะนุถนอมโดยไม่บอกใคร
弱さの形を 見透かされてくรูปร่างของความอ่อนแอ กำลังถูกมองทะลุปรุโปร่ง
階段の先 瞬く灯りที่ปลายบันได แสงไฟกะพริบไหว
「待ってた」と 空気が囁くมวลอากาศกระซิบแผ่วเบาว่า "รออยู่นะ"
静寂の招待状 指先が震えるบัตรเชิญแห่งความเงียบงัน ปลายนิ้วสั่นสะท้าน
逃げたいのに 近づいてしまうทั้งที่อยากหนี แต่กลับขยับเข้าใกล้
甘い闇に ほどかれてถูกคลี่คลายในความมืดมิดอันหอมหวาน
孤独の輪郭が 音もなく溶けるเค้าโครงของความโดดเดี่ยวละลายหายไปอย่างไร้สรรพเสียง
もう 戻れないならถ้าหากไม่อาจย้อนกลับไปได้อีกแล้ว
いっそ 確かめたいก็ขอลองพิสูจน์ให้รู้แน่
沈黙は罠じゃなく 合図だったความเงียบไม่ใช่กับดัก แต่คือสัญญาณ
私が私を 迎えに来たんだฉันได้มารับตัวฉันเองแล้ว
閉じ込めた願いが 今ความปรารถนาที่ถูกกักขังไว้ บัดนี้
鍵になって 扉を開けるได้กลายเป็นกุญแจ และเปิดประตูบานนั้นออก
静寂の招待状 破っても消えないบัตรเชิญแห่งความเงียบงัน แม้ฉีกทำลายก็ไม่เลือนหาย
心の奥で ずっと鳴ってたมันดังก้องอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมาตลอด
怖いのに 美しいทั้งที่น่ากลัว แต่งดงาม
闇の中でだけ 光れる私がいるมีตัวฉันที่เปล่งประกายได้เพียงในความมืดมิด
さあ その名を呼んでเอาล่ะ ร้องเรียกชื่อนั้นสิ
新しい夜へสู่ค่ำคืนใหม่
ベルの余韻 呼吸の残響เสียงกังวานของระฆัง เสียงสะท้อนของลมหายใจ
遠ざかる足音 そして静けさだけเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไป และแล้ว...เหลือเพียงความเงียบงัน
