บัตรเชิญแห่งความเงียบงัน

ポストに紛れた白い封 触れた瞬間　温度が消えた 宛名はないのに　私の名を 静かな文字が呼んでいた 破れそうな沈黙を　胸に折りたたみ 街灯の影を縫って　導かれてく 鍵穴みたいな路地の奥 「来て」という気配だけが増える 静寂の招待状　開けば戻れない 息をするたび　世界が薄くなる 怖いのに　目を逸らせない 封蝋の赤が　心に火を点ける さあ　扉の向こうへ 名前のない夜へ しん…としたまま　鼓動だけが踊る 聞こえない声に　私が応える 鏡に映った私の影 一拍遅れで微笑んだ 知らないはずの香りがして 記憶の鍵が回りだす 誰にも言えないまま　大事に隠した 弱さの形を　見透かされてく 階段の先　瞬く灯り 「待ってた」と　空気が囁く 静寂の招待状　指先が震える 逃げたいのに　近づいてしまう 甘い闇に　ほどかれて 孤独の輪郭が　音もなく溶ける もう　戻れないなら いっそ　確かめたい 沈黙は罠じゃなく　合図だった 私が私を　迎えに来たんだ 閉じ込めた願いが　今 鍵になって　扉を開ける 静寂の招待状　破っても消えない 心の奥で　ずっと鳴ってた 怖いのに　美しい 闇の中でだけ　光れる私がいる さあ　その名を呼んで 新しい夜へ ベルの余韻　呼吸の残響 遠ざかる足音　そして静けさだけ

ซองจดหมายสีขาวที่ปะปนอยู่ในตู้ไปรษณีย์ วินาทีที่สัมผัส ความอบอุ่นก็จางหายไป ทั้งที่ไม่มีจ่าหน้าซอง แต่ชื่อของฉัน กลับถูกเรียกด้วยตัวอักษรที่เงียบงัน พับเก็บความเงียบที่แทบจะฉีกขาดไว้ในอก ลัดเลาะผ่านเงาของแสงไฟริมทาง ถูกชักนำไป ลึกเข้าไปในตรอกแคบราวกับรูกุญแจ มีเพียงความรู้สึกที่บอกว่า "มาสิ" เท่านั้นที่เพิ่มขึ้น บัตรเชิญแห่งความเงียบงัน หากเปิดออกจะไม่อาจหวนกลับ ทุกครั้งที่หายใจ โลกก็ค่อยๆ เลือนรางลง ทั้งที่หวาดกลัว แต่ก็ไม่อาจละสายตา สีแดงของครั่งประทับตรา จุดไฟขึ้นในหัวใจ เอาล่ะ สู่อีกฟากฝั่งของบานประตู สู่ค่ำคืนที่ไร้นาม ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระบำ ฉันขานรับเสียงที่ไม่อาจได้ยินนั้น เงาของฉันที่สะท้อนในกระจก แย้มยิ้มช้าไปหนึ่งจังหวะ กลิ่นหอมที่ไม่น่าจะรู้จักลอยแตะจมูก กุญแจแห่งความทรงจำเริ่มหมุนไข สิ่งที่เก็บซ่อนไว้อย่างทะนุถนอมโดยไม่บอกใคร รูปร่างของความอ่อนแอ กำลังถูกมองทะลุปรุโปร่ง ที่ปลายบันได แสงไฟกะพริบไหว มวลอากาศกระซิบแผ่วเบาว่า "รออยู่นะ" บัตรเชิญแห่งความเงียบงัน ปลายนิ้วสั่นสะท้าน ทั้งที่อยากหนี แต่กลับขยับเข้าใกล้ ถูกคลี่คลายในความมืดมิดอันหอมหวาน เค้าโครงของความโดดเดี่ยวละลายหายไปอย่างไร้สรรพเสียง ถ้าหากไม่อาจย้อนกลับไปได้อีกแล้ว ก็ขอลองพิสูจน์ให้รู้แน่ ความเงียบไม่ใช่กับดัก แต่คือสัญญาณ ฉันได้มารับตัวฉันเองแล้ว ความปรารถนาที่ถูกกักขังไว้ บัดนี้ ได้กลายเป็นกุญแจ และเปิดประตูบานนั้นออก บัตรเชิญแห่งความเงียบงัน แม้ฉีกทำลายก็ไม่เลือนหาย มันดังก้องอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมาตลอด ทั้งที่น่ากลัว แต่งดงาม มีตัวฉันที่เปล่งประกายได้เพียงในความมืดมิด เอาล่ะ ร้องเรียกชื่อนั้นสิ สู่ค่ำคืนใหม่ เสียงกังวานของระฆัง เสียงสะท้อนของลมหายใจ เสียงฝีเท้าที่ห่างออกไป และแล้ว...เหลือเพียงความเงียบงัน