Zwarte ouverture

黒いヴェールが街を撫で 眠るガラスに月が刺さる 鍵を失くした胸の奥で 名前のない夢が目を開く ほどけた影が指先を誘い 真実みたいな嘘だけが 静かに私を飾ってゆく 夜の帳が声を盗む 黒い幕開け　夜を裂いて 秘密の鼓動が胸で鳴る 触れたら消える光でもいい 戻れないほど美しく 黒い幕開け　今はじめる 仮面の下で息をする 怖いくらいに惹かれてゆく 闇の向こうへ私を連れて 濡れた鏡に指で描く 揺れる輪郭　偽りの花 遠い記憶が鈴を鳴らし 凍るまばたき　朝を拒んだ 祈りに似てる囁きひとつ 壊れた星の欠片みたいに 静かに首筋を照らしてる まだ知らない私を呼ぶ 黒い幕開け　夢を裂いて 隠した本音が熱を持つ 優しい嘘に溺れていたい それでも終わりは選ばない 黒い幕開け　まだ足りない 閉じた扉が歌いだす 怖いくらいに美しいなら 闇の向こうで私を咲かせて 月のしずくを飲みほして 冷たい羽を背にまとえば 失くした声も痛みもぜんぶ 新しい夜の飾りになる 黒い幕開け　夜を裂いて 秘密の鼓動が胸で鳴る 触れたら消える光でもいい 戻れないほど美しく 黒い幕開け　さあはじめる 仮面の下で生まれ変わる 怖いくらいに惹かれてゆく 闇の向こうへ私を連れて 残る残響にそっと微笑む 夜明けはまだここに来ない

Een zwarte sluier streelt de stad De maan boort zich in het slapende glas Diep in een hart dat zijn sleutel verloor Opent een naamloze droom zijn ogen Losgeraakte schaduwen wenken mijn vingertoppen Enkel leugens in het gewaad van de waarheid Versieren mij in alle stilte Het gordijn van de nacht steelt mijn stem Het zwarte doek gaat op, verscheurt de nacht Een geheime hartslag bonst in mijn borst Zelfs licht dat dooft bij aanraking is goed Zo beeldschoon dat ik nooit meer terug kan keren Het zwarte doek gaat op, ik begin nu Onder dit masker haal ik adem Zo diep aangetrokken dat het me angst aanjaagt Neem me mee, tot voorbij het duister Op een natte spiegel teken ik met mijn vinger Een trillende omtrek, een valse bloem Een verre herinnering luidt een klein belletje Een bevroren oogopslag die de dageraad weigerde Een enkele fluistering, lijkend op een gebed Als een scherf van een kapotte ster Verlicht stilletjes de lijn van mijn hals En roept een 'ik' die ik nog niet ken Het zwarte doek gaat op, verscheurt de droom Mijn verborgen ware zelf begint te gloeien Ik wil verdrinken in tedere leugens En toch kies ik niet voor het einde Het zwarte doek gaat op, het is nog niet genoeg De gesloten deur begint te zingen Als het zo prachtig is dat het me bang maakt Laat me dan bloeien, tot voorbij het duister Ik drink de druppels van de maan tot de laatste op En als ik me in koude vleugels hul Zal elke verloren stem en elke pijn Sieraden worden in deze nieuwe nacht Het zwarte doek gaat op, verscheurt de nacht Een geheime hartslag bonst in mijn borst Zelfs licht dat dooft bij aanraking is goed Zo beeldschoon dat ik nooit meer terug kan keren Het zwarte doek gaat op, kom, ik begin nu Onder dit masker word ik herboren Zo diep aangetrokken dat het me angst aanjaagt Neem me mee, tot voorbij het duister Ik glimlach zachtjes naar de aanhoudende echo De dageraad is hier nog niet aangebroken