ม่านเปิดสีดำ

黒いヴェールが街を撫で 眠るガラスに月が刺さる 鍵を失くした胸の奥で 名前のない夢が目を開く ほどけた影が指先を誘い 真実みたいな嘘だけが 静かに私を飾ってゆく 夜の帳が声を盗む 黒い幕開け　夜を裂いて 秘密の鼓動が胸で鳴る 触れたら消える光でもいい 戻れないほど美しく 黒い幕開け　今はじめる 仮面の下で息をする 怖いくらいに惹かれてゆく 闇の向こうへ私を連れて 濡れた鏡に指で描く 揺れる輪郭　偽りの花 遠い記憶が鈴を鳴らし 凍るまばたき　朝を拒んだ 祈りに似てる囁きひとつ 壊れた星の欠片みたいに 静かに首筋を照らしてる まだ知らない私を呼ぶ 黒い幕開け　夢を裂いて 隠した本音が熱を持つ 優しい嘘に溺れていたい それでも終わりは選ばない 黒い幕開け　まだ足りない 閉じた扉が歌いだす 怖いくらいに美しいなら 闇の向こうで私を咲かせて 月のしずくを飲みほして 冷たい羽を背にまとえば 失くした声も痛みもぜんぶ 新しい夜の飾りになる 黒い幕開け　夜を裂いて 秘密の鼓動が胸で鳴る 触れたら消える光でもいい 戻れないほど美しく 黒い幕開け　さあはじめる 仮面の下で生まれ変わる 怖いくらいに惹かれてゆく 闇の向こうへ私を連れて 残る残響にそっと微笑む 夜明けはまだここに来ない

ผ้าคลุมสีดำพลิ้วผ่านลูบไล้เมือง แสงจันทร์ทิ่มแทงลงบนกระจกที่หลับใหล ณ ส่วนลึกของหัวใจที่กุญแจสูญหาย ความฝันไร้นามลืมตาตื่นขึ้นมา เงาที่คลายออกเย้ายวนปลายนิ้วฉัน มีเพียงคำโกหกที่เหมือนความจริง ที่คอยประดับประดาตัวฉันอย่างเงียบงัน ม่านแห่งรัตติกาลขโมยเสียงฉันไป ม่านสีดำเปิดฉากขึ้น ฉีกกระชากยามราตรี จังหวะหัวใจแห่งความลับเต้นรัวในอก ต่อให้เป็นแสงที่เลือนหายเมื่อสัมผัสก็ไม่เป็นไร งดงามเหลือเกินจนไม่อาจหวนคืน ม่านสีดำเปิดฉากขึ้น เริ่มต้น ณ บัดนี้ สูดลมหายใจภายใต้หน้ากากนี้ หลงใหลถลำลึกจนน่าหวาดหวั่น จงพาฉันไปสู่เบื้องหลังความมืดมิด วาดนิ้วลงบนกระจกที่เปียกชื้น โครงร่างที่สั่นไหว ดอกไม้จอมปลอม ความทรงจำแสนไกลลั่นเสียงกระดิ่ง การกะพริบตาที่เยือกแข็งปฏิเสธยามเช้า เสียงกระซิบหนึ่งเดียวที่คล้ายคำอธิษฐาน ดั่งเศษเสี้ยวของดวงดาวที่แตกสลาย ส่องประกายลงบนต้นคออย่างเงียบงัน เพรียกหาตัวตนที่ฉันยังไม่รู้จัก ม่านสีดำเปิดฉากขึ้น ฉีกกระชากความฝัน ความในใจที่ซ่อนไว้เริ่มรุ่มร้อนขึ้นมา ฉันอยากจมดิ่งในคำโกหกแสนอ่อนโยน แต่ถึงกระนั้นฉันก็จะไม่เลือกจุดจบ ม่านสีดำเปิดฉากขึ้น ยังคงไม่เพียงพอ บานประตูที่ปิดตายเริ่มขับขาน หากมันงดงามมากจนน่าหวาดหวั่น ก็จงให้ฉันเบ่งบาน ณ เบื้องหลังความมืดมิด ดื่มหยาดแสงจันทร์จนหมดสิ้น หากสวมปีกอันหนาวเหน็บไว้บนแผ่นหลัง ทั้งเสียงที่สูญหายและความเจ็บปวดทั้งหมด จะกลายเป็นเครื่องประดับแห่งค่ำคืนใหม่ ม่านสีดำเปิดฉากขึ้น ฉีกกระชากยามราตรี จังหวะหัวใจแห่งความลับเต้นรัวในอก ต่อให้เป็นแสงที่เลือนหายเมื่อสัมผัสก็ไม่เป็นไร งดงามเหลือเกินจนไม่อาจหวนคืน ม่านสีดำเปิดฉากขึ้น เอาล่ะ เริ่มกันเลย ถือกำเนิดใหม่ภายใต้หน้ากากนี้ หลงใหลถลำลึกจนน่าหวาดหวั่น จงพาฉันไปสู่เบื้องหลังความมืดมิด แย้มยิ้มแผ่วเบาให้เสียงสะท้อนที่ตกค้าง รุ่งอรุณยังคงไม่มาเยือน ณ ที่แห่งนี้