Mythologie

遠い祈りが　風に溶けて まだ誰も触れたことのない空へ昇る 眠れる森がひそやかに揺れ 影の奥で　光が産声を上げる 古い石碑のひび割れに 封じられた名前が脈を打つ 「目覚めよ」と呼びかけるのは 私の奥に眠る　もう一つの魂 失われた時の砂が 掌から零れ落ちても 永遠の帳だけが 静かに未来を照らす 神話の中で生まれた声が 祈りのように世界を染める 滅びの向こうで咲いた願いは 誰にも消せない光となる 運命の川を越えたとき 私だけの始まりの章が開く 月の雫をすくい上げて 白い川へ落とせば響く波紋 揺らめく影が形づくるのは 過去でも未来でもない真実 閉ざされた扉の向こうで 背中を押した微かな祈り 呼ばれるまま進めば 聖なる薄暗がりが道を広げる 涙が溶かした弱さの奥で 名もなき勇気が息をする その微かな光こそが 私を導く灯火になった 神話の中で拾った祈りが 沈んでいた色に息を吹き返す 壊れた羽が落ちてもなお 残された光は進む道になる 終わりと始まりが重なる場所 そこで私は生まれ変わる 深い深い影の聖域で 誰かの微笑みが揺らめいた 「戻らなくていい」と響く声 優しくて　どこか神々しい 永遠の帳がほどけゆく 光が眠っていた地平線へ 私の鼓動が描き出す空へ 羽ばたくように身体が浮かぶ 滅びの中で守り抜いた希望が 物語を神々しく染めていく ひと筋の風が　頬を撫でる それは新たな　神話の扉の音

Een ver gebed lost op in de wind En stijgt naar een hemel die nog niemand heeft aangeraakt Het slapende woud ritselt in het geheim Diep in de schaduw slaakt het licht zijn eerste kreet In de barsten van een eeuwenoude steen Begint een verzegelde naam te kloppen Degene die "Ontwaak" roept Is een andere ziel die diep in mij slaapt Zelfs als het zand van de verloren tijd Uit mijn handpalmen wegglipt Zal alleen de sluier van de eeuwigheid In stilte de toekomst verlichten Een stem geboren in de mythe Kleurt de wereld als een gebed Een wens die opbloeide voorbij de ondergang Wordt een licht dat door niemand kan worden gedoofd Wanneer ik de rivier van het lot oversteek Opent zich het eerste hoofdstuk dat alleen van mij is Ik schep een druppel van de maan op En laat die vallen in de witte rivier, rimpelingen weerklinken Wat deze flakkerende schaduwen vormen Is noch het verleden noch de toekomst, maar de waarheid Voorbij de gesloten deur Een zwak gebed dat me in de rug duwde Als ik verderga zoals ik word geroepen Zal de heilige schemering het pad verbreden Diep onder de zwakte die door mijn tranen is weggesmolten Haalt een nameloze moed adem Juist die ene zwakke gloed Werd de vlam die mij de weg wijst Het gebed dat ik in de mythe heb opgeraapt Blaast nieuw leven in de verzonken kleuren Zelfs als een gebroken vleugel afvalt Wordt het overgebleven licht een pad om te bewandelen De plek waar het einde en het begin samensmelten Daar word ik opnieuw geboren In het heiligdom van de diepste schaduw Flakkerde iemands glimlach Een stem weerklinkt: "Je hoeft niet terug te keren" Zo teder, en toch ergens goddelijk De sluier van de eeuwigheid komt los Naar de horizon waar het licht ooit sliep Naar de hemel die door mijn hartslag wordt getekend Mijn lichaam zweeft op alsof het zijn vleugels uitslaat De hoop die ik door de ondergang heen heb beschermd Kleurt dit verhaal op een goddelijke manier Een zuchtje wind streelt mijn wang Dat is het geluid van de deur van een nieuwe mythe