Mit

遠い祈りが　風に溶けて まだ誰も触れたことのない空へ昇る 眠れる森がひそやかに揺れ 影の奥で　光が産声を上げる 古い石碑のひび割れに 封じられた名前が脈を打つ 「目覚めよ」と呼びかけるのは 私の奥に眠る　もう一つの魂 失われた時の砂が 掌から零れ落ちても 永遠の帳だけが 静かに未来を照らす 神話の中で生まれた声が 祈りのように世界を染める 滅びの向こうで咲いた願いは 誰にも消せない光となる 運命の川を越えたとき 私だけの始まりの章が開く 月の雫をすくい上げて 白い川へ落とせば響く波紋 揺らめく影が形づくるのは 過去でも未来でもない真実 閉ざされた扉の向こうで 背中を押した微かな祈り 呼ばれるまま進めば 聖なる薄暗がりが道を広げる 涙が溶かした弱さの奥で 名もなき勇気が息をする その微かな光こそが 私を導く灯火になった 神話の中で拾った祈りが 沈んでいた色に息を吹き返す 壊れた羽が落ちてもなお 残された光は進む道になる 終わりと始まりが重なる場所 そこで私は生まれ変わる 深い深い影の聖域で 誰かの微笑みが揺らめいた 「戻らなくていい」と響く声 優しくて　どこか神々しい 永遠の帳がほどけゆく 光が眠っていた地平線へ 私の鼓動が描き出す空へ 羽ばたくように身体が浮かぶ 滅びの中で守り抜いた希望が 物語を神々しく染めていく ひと筋の風が　頬を撫でる それは新たな　神話の扉の音

Odległa modlitwa rozpuszcza się w wietrze Wznosząc się ku niebu, którego nikt jeszcze nie dotknął Śpiący las szumi w sekrecie W głębi cienia światło wydaje swój pierwszy krzyk W szczelinach starożytnej kamiennej tablicy Zapieczętowane imię zaczyna pulsować Tym, co woła "Przebudź się" Jest inna dusza uśpiona głęboko we mnie Nawet jeśli piaski utraconego czasu Wyślizgują się z moich dłoni Tylko zasłona wieczności Cicho oświetla przyszłość Głos narodzony wewnątrz mitu Barwi świat niczym modlitwa Życzenie, które rozkwitło poza ruinami Staje się światłem, którego nikt nie zdoła zgasić Kiedy przekroczę rzekę przeznaczenia Otworzy się pierwszy rozdział, który należy tylko do mnie Gdy czerpię kroplę księżyca I upuszczam do białej rzeki, rozbrzmiewają kręgi To, co kształtują te migoczące cienie Nie jest ani przeszłością, ani przyszłością, lecz prawdą Za zamkniętymi drzwiami Słaba modlitwa popchnęła mnie do przodu Jeśli pójdę przed siebie za tym wołaniem Święty półmrok poszerza drogę W głębi słabości, którą rozpuściły łzy Bezimienna odwaga oddycha Właśnie ten słaby blask Stał się płomieniem, który mnie prowadzi Modlitwa, którą odnalazłam w micie Przywraca życie barwom, które zatonęły Nawet jeśli złamane skrzydło odpadnie Pozostałe światło staje się drogą W miejscu, gdzie koniec i początek się nakładają Tam właśnie odradzam się na nowo W sanktuarium najgłębszych cieni Czyjś uśmiech zamigotał Głos, który rozbrzmiewa: "Nie musisz wracać" Tak czuły, a jednak w jakiś sposób boski Zasłona wieczności powoli się rozwiewa Ku horyzontowi, gdzie spało światło Ku niebu, które kreśli moje bicie serca Moje ciało unosi się, jakby chciało wzbić się do lotu Nadzieja, którą uchroniłam pośród zniszczenia Bosko barwi tę opowieść Pojedyncza smuga wiatru muska mój policzek To dźwięk drzwi nowego mitu