Bleekroze nevel

薄紅の霧ほどける参道 紙灯籠の影が揺れて招く 袖に忍ばせた願いのかけら 境界の鈴が ひとつ鳴った 水鏡に映る月を踏み 息を止めて ひらり越える 名前のない夜が 私をほどいてゆく ゆらり ゆらり 狐火のワルツ 胸の奥まで灯りが届く 怖くないよ 迷いさえ抱いて 宵の向こうへ 連れてゆく 千年の森で風がささやく 折り鶴みたいな記憶が舞う 朱の鳥居をくぐるたびに 昨日の痛みが ほどけていく 手を伸ばせば 触れそうなのに 指先だけが すり抜ける それでも灯りは 帰り道じゃなく 旅の合図 ゆらり ゆらり 宵灯りの海 涙の粒さえ光に変わる もう戻れない でも進めるから 月の刃で 未来を切り開け 和太鼓の鼓動と 私の鼓動 重なって ひとつの祈りになる 結び目ほどいて 結び直して 新しい名前で 目を覚ます ゆらり　ゆらり　狐火のワルツ 境界線に花を散らして 怖くないよ　迷いさえ歌に この世とあの世を　ひとつに結ぶ

Bleekroze mist ontrafelt zich op het tempelpad, Schaduwen van papieren lantaarns wiegen en wenken, Een scherf van een wens, verborgen in mijn mouw, De grensbel rinkelde eenmaal. Ik stap op de maan, weerspiegeld in het water, Houd mijn adem in en spring er lichtjes overheen. Een naamloze nacht Ontrafelt mij. Wiegend, wiegend, een wals van vossenvuur, Het licht bereikt het diepste van mijn hart. Wees niet bang, ik omarm zelfs de twijfel, En neem je mee tot voorbij de avond. In het duizendjarige woud fluistert de wind, Herinneringen dansen als papieren kraanvogels. Telkens als ik onder de vermiljoenen torii-poort door ga, Ontrafelt de pijn van gisteren zich. Als ik mijn hand uitsteek, lijkt het binnen handbereik, Maar het glipt slechts door mijn vingertoppen. Toch is het licht Niet de weg naar huis, maar het teken van een reis. Wiegend, wiegend, een zee van avondlichten, Zelfs traandruppels veranderen in licht. Ik kan niet meer terug, maar wel verder gaan, Baan een weg naar de toekomst met het lemmet van de maan. De hartslag van de taiko-trommels en mijn hartslag, Vloeien samen en worden één gebed. Ik maak de knoop los en bind hem opnieuw, En ontwaak met een nieuwe naam. Wiegend, wiegend, een wals van vossenvuur, Bloemen strooiend over de grenslijn. Wees niet bang, ik verander zelfs twijfel in een lied, En verbind deze wereld met de andere tot één.