ระบำซากุระเซ็นโกกุ

千の国を越えて　まだ刃は眠らない 黒い桜吹雪が　夜の城を包む 名もなき もののふの魂は　風の中で目を覚まし 守ると決めた約束だけ　胸に残る 散るなら咲け　消えるなら舞え 命は影になっても　祈りは残る 千国桜よ　舞え　舞え 闇を裂いて　紅く舞え この名を失くしても　魂は消えない 散るほど咲け　消えるほど舞え 明けない夜の向こうへ 錆びた月の下で　遠い太鼓が鳴る 白い息がほどけて　記憶の道になる 勝ち負けよりも深く　守りたかったものがある 誰にも語れぬ涙を　袖に隠して 斬るためじゃなく　救うために この手は最後の舞を　空へ放つ 千国桜よ　舞え　舞え 影を抱いて　強く舞え この声が届かずとも　想いは消えない 散るほど咲け　消えるほど舞え 名もなき春のために もしもこの身が　灰になっても 春はまた　誰かの胸に来る だから恐れずに　刃を納め 祈りの風となれ 千国桜よ　舞え　舞え 千の夜を越えて　舞え この命散らしても　心は渡る 散るほど咲け　消えるほど舞え 次の朝へ　咲き誇れ 桜よ　舞え 魂よ　還れ

แม้ข้ามดินแดนพันแคว้น　ใบมีดก็ยังไม่หลับใหล พายุกลีบซากุระสีดำ　โอบล้อมปราสาทแห่งราตรี ดวงวิญญาณนักรบนิรนาม　ลืมตาขึ้นกลางสายลม เหลือเพียงคำสัตย์ที่ตั้งใจปกป้อง　อยู่กลางอก หากจะร่วงก็จงเบ่งบาน　หากจะเลือนก็จงร่ายรำ แม้ชีวิตกลายเป็นเงา　คำอธิษฐานก็ยังคงอยู่ ซากุระเซ็นโกกุเอ๋ย　จงรำ จงรำ ฉีกผ่านความมืด　ร่ายรำเป็นสีแดง แม้สูญเสียนามนี้ไป　ดวงวิญญาณก็ไม่ลบเลือน ยิ่งร่วงยิ่งเบ่งบาน　ยิ่งจางหายยิ่งร่ายรำ สู่ฟากฝั่งของราตรีที่ไม่มีรุ่งอรุณ ใต้ดวงจันทร์สนิม　เสียงกลองไกล ๆ ดังขึ้น ลมหายใจสีขาวคลี่ออก　กลายเป็นเส้นทางแห่งความทรงจำ ลึกกว่าแพ้หรือชนะ　ยังมีสิ่งที่อยากปกป้อง น้ำตาที่บอกใครไม่ได้　ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ไม่ใช่เพื่อจะตัดฟัน　แต่เพื่อจะปกป้อง มือคู่นี้ปล่อยการร่ายรำครั้งสุดท้าย　ขึ้นสู่ฟากฟ้า ซากุระเซ็นโกกุเอ๋ย　จงรำ จงรำ โอบรับเงา　ร่ายรำอย่างแข็งแกร่ง แม้เสียงนี้จะไม่ไปถึง　ความรู้สึกก็ไม่จางหาย ยิ่งร่วงยิ่งเบ่งบาน　ยิ่งจางหายยิ่งร่ายรำ เพื่อฤดูใบไม้ผลิที่ไร้ชื่อ หากแม้นกายนี้　จะกลายเป็นเถ้าธุลี ฤดูใบไม้ผลิจะกลับมา　สู่ใจของใครสักคน จงอย่าได้กลัว　เก็บใบมีดเข้าฝัก แล้วกลายเป็นสายลมแห่งคำอธิษฐาน ซากุระเซ็นโกกุเอ๋ย　จงรำ จงรำ ข้ามผ่านพันราตรี　ร่ายรำต่อไป แม้สาดชีวิตนี้กระจัดกระจาย　ใจก็ยังข้ามไปถึง ยิ่งร่วงยิ่งเบ่งบาน　ยิ่งจางหายยิ่งร่ายรำ จงเบ่งบานเต็มที่　สู่อรุณวันใหม่ ซากุระเอ๋ย　จงรำ ดวงวิญญาณเอ๋ย　จงคืนกลับ