Pareidolie verhuld door de nacht

午前零時の窓に 知らない僕が映る 信号だけが瞬いて 街は息を潜める 階段下の影から 名前を呼ぶような風 振り向けば誰もいない なのに胸が騒いだ 現実の縫い目を そっとほどいたら 昨日の記憶が 逆さに降ってくる 夜隠しのパレイドリア 見えないものほど綺麗だ くら くら 暗い夢の奥で ふら ふら 僕は僕を探す 答えなんて まだ要らない 不可思議なまま 踊らせて 路地裏の自販機が 青い光で笑う 買えないはずの願いを 小銭みたいに数えた 耳の奥で鳴っている 誰かの甘いノイズ 手を伸ばせば消えていく 幻ほど優しい 正しさの扉に 鍵をかけたなら 怖がっていた闇さえ 僕を連れていく 夜隠しのパレイドリア 壊れた月が手招いた ゆら ゆら 揺れる声の中で まだ まだ 君の影を追った 醒めたくない 夢でもいい 不可思議なまま 抱きしめて 鏡の向こうで 笑う僕は 泣き方だけを 忘れていた 心に残った 黒い星屑 今夜だけ 光になれ しずく しずく 落ちる秒針 ひそひそ 秘密のメロディ 世界が少し ズレていく そのズレに 僕は生きている 夜隠しのパレイドリア 見えないものほど綺麗だ くら くら 暗い夢の奥で ふら ふら 僕は僕を見つける 答えじゃなくて 祈りみたいに 不可思議なまま 夜を越えて 朝が来ても 消えないように 胸の奥へ 魔法をしまう

In het raam om middernacht weerspiegelt een onbekende die ik ben alleen de verkeerslichten knipperen en de stad houdt haar adem in Vanuit de schaduw onder de trap een wind die mijn naam lijkt te roepen ik draai me om—er is niemand en toch is mijn hart onrustig Als ik de naden van de realiteit zachtjes losmaak vallen de herinneringen van gisteren ondersteboven Nachtgesluierde pareidolie wat ongezien is, is het allermooist duizelig, duizelig, diep in een donkere droom wankelend, wankelend, zoek ik naar mezelf ik heb nog geen antwoord nodig laat het mysterieus blijven, en laat me dansen Een verkoopautomaat in een achterafsteegje glimlacht in een bleekblauw licht de wensen die ik nooit had kunnen kopen telde ik als kleingeld Klinkend diep in mijn oren de zoete ruis van iemand het vervaagt zodra ik ernaar reik hoe meer een illusie, hoe tederder Zodra ik de deur van wat juist is op slot doe neemt zelfs de duisternis die ik vreesde me mee Nachtgesluierde pareidolie een gebroken maan wenkte me wiegend, wiegend, in een trillende stem nog steeds, nog steeds, zocht ik naar jouw schaduw ik wil niet ontwaken—zelfs een droom is genoeg laat het mysterieus blijven, en houd me vast De ik die lacht aan de andere kant van de spiegel was alleen vergeten hoe te huilen het zwarte sterrenstof dat in mijn hart achterbleef— word, alleen voor vannacht, tot licht Drup, drup, de secondewijzer valt fluister, fluister, een geheime melodie de wereld verschuift een beetje en in die verschuiving leef ik Nachtgesluierde pareidolie wat ongezien is, is het allermooist duizelig, duizelig, diep in een donkere droom wankelend, wankelend, vind ik eindelijk mezelf niet als een antwoord, maar als een gebed laat het mysterieus blijven, en doorkruis de nacht Zodat het niet verdwijnt als de ochtend komt sluit ik de magie diep in mijn borst