Korytarz Echa

赤い香炉の煙が まぶたの裏でほどける 濡れた石畳たどれば くちなしの香りが滲む からくり仕掛けの街角で 誰かのため息が跳ねた 金色の糸をほどけば 震えたまなざしが刺さる 帰れない世界の縁で 私はまだ試されてる 低い鼓動が迫って 身体の奥を叩く 次の扉が開くたび 甘く危険な熱が立つ 残響 まわれ まわれ 深く 深く 沈め 幽玄 乱れ 乱れ もう逃げられない 過ちさえ飾りに変えて この渦の中で歌い出す 灰のかげろうすり抜け 緋色の布がひるがえる 壊れた硝子の仮面が 笑うように振り返る 冷たいビードロの廊下で ひそめた記憶が軋む 触れたら最後と知りながら その先へ惹かれてゆく 落ちる 昇る また落ちる それでもまだ 止まれない 残響 まわれ まわれ 深く 深く 沈め 幽玄 乱れ 乱れ もう逃げられない 過ちさえ飾りに変えて この渦の中で歌い出す 残響 まわれ まわれ 強く 強く 開け 幽玄 乱れ 乱れ すべてをさらって ほどけた私の印だけが 最後の音へ変わってゆく 赤い・・・ 赤い香炉の煙が 名もない空へ消えてゆく

Dym z karmazynowej kadzielnicy rozwiewa się pod moimi powiekami Kiedy podążam mokrym brukiem, przenika zapach gardenii. Na rogu w tym mechanicznym mieście odbiło się czyjeś westchnienie. Gdy rozplątuję złotą nić, przeszywa mnie drżące spojrzenie. Na krawędzi świata, do którego nie ma powrotu, wciąż jestem poddawana próbie. Zbliża się niskie bicie serca, uderzając w głębi mojego ciała. Za każdym razem, gdy otwierają się kolejne drzwi, unosi się słodki, niebezpieczny żar. Echa, krążcie, krążcie, zanurzcie się głęboko, głęboko. Mroczna tajemnico, wiruj, wiruj, już nie można uciec. Nawet błędy zamieniam w ozdoby i zaczynam śpiewać w tym wirze. Przemykając przez popielatą mgłę, łopocze szkarłatna tkanina. Maska z rozbitego szkła odwraca się, jakby się śmiała. W korytarzu z chłodnego szkła trzeszczą stłumione wspomnienia. Wiedząc, że jeden dotyk to koniec, wciąż pociąga mnie to, co dalej. Spadam, wznoszę się, znów spadam. A mimo to wciąż nie potrafię się zatrzymać. Echa, krążcie, krążcie, zanurzcie się głęboko, głęboko. Mroczna tajemnico, wiruj, wiruj, już nie można uciec. Nawet błędy zamieniam w ozdoby i zaczynam śpiewać w tym wirze. Echa, krążcie, krążcie, otwierajcie się mocniej, mocniej. Mroczna tajemnico, wiruj, wiruj, porywając wszystko ze sobą. Tylko mój rozplątany ślad zmienia się w ostateczny dźwięk. Karmazyn... Dym z karmazynowej kadzielnicy zanika w bezimiennym niebie.