赤い香炉の煙がควันจากกระถางกำยานสีชาด
まぶたの裏でほどけるคลายตัวพลิ้วไหวอยู่หลังเปลือกตาที่ปิดลง
濡れた石畳たどればยามย่ำไปตามทางเดินหินที่เปียกปอน
くちなしの香りが滲むกลิ่นดอกพุดก็ซึมซาบเข้ามา
からくり仕掛けの街角でณ มุมถนนของเมืองกลไก
誰かのため息が跳ねたเสียงถอนหายใจของใครบางคนสะท้อนขึ้นมา
金色の糸をほどけばเมื่อคลายปมด้ายสีทองออก
震えたまなざしが刺さるสายตาที่สั่นเทาก็ทิ่มแทงเข้ามา
帰れない世界の縁でที่ริมขอบของโลกซึ่งไม่อาจหวนกลับไป
私はまだ試されてるฉันยังคงถูกทดสอบอยู่
低い鼓動が迫ってเสียงชีพจรต่ำๆ คืบคลานใกล้เข้ามา
身体の奥を叩くสั่นสะเทือนถึงเบื้องลึกของร่างกาย
次の扉が開くたびทุกครั้งที่บานประตูถัดไปเปิดออก
甘く危険な熱が立つความเร่าร้อนที่แสนหวานและอันตรายก็ก่อตัวขึ้น
残響 まわれ まわれเสียงสะท้อน หมุนวน หมุนวนไป
深く 深く 沈めจมลง จมลง สู่เบื้องลึก
幽玄 乱れ 乱れความเร้นลับ ปั่นป่วน พร่าเลือน
もう逃げられないไม่อาจหลบหนีได้อีกต่อไป
過ちさえ飾りに変えてเปลี่ยนแม้กระทั่งความผิดพลาดให้กลายเป็นเครื่องประดับ
この渦の中で歌い出すแล้วเริ่มขับขานบทเพลงท่ามกลางวังวนนี้
灰のかげろうすり抜けเล็ดลอดผ่านม่านหมอกสีเถ้า
緋色の布がひるがえるผืนผ้าสีแดงฉานพลิ้วไหว
壊れた硝子の仮面がหน้ากากแก้วที่แตกสลาย
笑うように振り返るหันกลับมาราวกับกำลังหัวเราะ
冷たいビードロの廊下でบนโถงทางเดินแก้วที่หนาวเหน็บ
ひそめた記憶が軋むความทรงจำที่ซ่อนเร้นสั่นคลอน
触れたら最後と知りながらทั้งที่รู้ว่าหากสัมผัสจะเป็นจุดจบ
その先へ惹かれてゆくก็ยังถูกดึงดูดให้เดินลึกเข้าไป
落ちるร่วงหล่น
昇るลอยขึ้น
また落ちるแล้วร่วงหล่นอีกครา
それでもまだถึงกระนั้น
止まれないก็ไม่อาจหยุดยั้ง
残響 まわれ まわれเสียงสะท้อน หมุนวน หมุนวนไป
深く 深く 沈めจมลง จมลง สู่เบื้องลึก
幽玄 乱れ 乱れความเร้นลับ ปั่นป่วน พร่าเลือน
もう逃げられないไม่อาจหลบหนีได้อีกต่อไป
過ちさえ飾りに変えてเปลี่ยนแม้กระทั่งความผิดพลาดให้กลายเป็นเครื่องประดับ
この渦の中で歌い出すแล้วเริ่มขับขานบทเพลงท่ามกลางวังวนนี้
残響 まわれ まわれเสียงสะท้อน หมุนวน หมุนวนไป
強く 強く 開けเปิดออก เปิดออก ให้กว้างขึ้น
幽玄 乱れ 乱れความเร้นลับ ปั่นป่วน พร่าเลือน
すべてをさらってกวาดต้อนทุกสิ่งทุกอย่างไป
ほどけた私の印だけがมีเพียงร่องรอยของฉันที่หลุดลุ่ย
最後の音へ変わってゆくซึ่งกำลังแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสุดท้าย
赤い・・・สีชาด...
赤い香炉の煙がควันจากกระถางกำยานสีชาด
名もない空へ消えてゆくจางหายไปในท้องฟ้าที่ไร้นาม
