ระเบียงเสียงสะท้อน

赤い香炉の煙が まぶたの裏でほどける 濡れた石畳たどれば くちなしの香りが滲む からくり仕掛けの街角で 誰かのため息が跳ねた 金色の糸をほどけば 震えたまなざしが刺さる 帰れない世界の縁で 私はまだ試されてる 低い鼓動が迫って 身体の奥を叩く 次の扉が開くたび 甘く危険な熱が立つ 残響 まわれ まわれ 深く 深く 沈め 幽玄 乱れ 乱れ もう逃げられない 過ちさえ飾りに変えて この渦の中で歌い出す 灰のかげろうすり抜け 緋色の布がひるがえる 壊れた硝子の仮面が 笑うように振り返る 冷たいビードロの廊下で ひそめた記憶が軋む 触れたら最後と知りながら その先へ惹かれてゆく 落ちる 昇る また落ちる それでもまだ 止まれない 残響 まわれ まわれ 深く 深く 沈め 幽玄 乱れ 乱れ もう逃げられない 過ちさえ飾りに変えて この渦の中で歌い出す 残響 まわれ まわれ 強く 強く 開け 幽玄 乱れ 乱れ すべてをさらって ほどけた私の印だけが 最後の音へ変わってゆく 赤い・・・ 赤い香炉の煙が 名もない空へ消えてゆく

ควันจากกระถางกำยานสีชาด คลายตัวพลิ้วไหวอยู่หลังเปลือกตาที่ปิดลง ยามย่ำไปตามทางเดินหินที่เปียกปอน กลิ่นดอกพุดก็ซึมซาบเข้ามา ณ มุมถนนของเมืองกลไก เสียงถอนหายใจของใครบางคนสะท้อนขึ้นมา เมื่อคลายปมด้ายสีทองออก สายตาที่สั่นเทาก็ทิ่มแทงเข้ามา ที่ริมขอบของโลกซึ่งไม่อาจหวนกลับไป ฉันยังคงถูกทดสอบอยู่ เสียงชีพจรต่ำๆ คืบคลานใกล้เข้ามา สั่นสะเทือนถึงเบื้องลึกของร่างกาย ทุกครั้งที่บานประตูถัดไปเปิดออก ความเร่าร้อนที่แสนหวานและอันตรายก็ก่อตัวขึ้น เสียงสะท้อน หมุนวน หมุนวนไป จมลง จมลง สู่เบื้องลึก ความเร้นลับ ปั่นป่วน พร่าเลือน ไม่อาจหลบหนีได้อีกต่อไป เปลี่ยนแม้กระทั่งความผิดพลาดให้กลายเป็นเครื่องประดับ แล้วเริ่มขับขานบทเพลงท่ามกลางวังวนนี้ เล็ดลอดผ่านม่านหมอกสีเถ้า ผืนผ้าสีแดงฉานพลิ้วไหว หน้ากากแก้วที่แตกสลาย หันกลับมาราวกับกำลังหัวเราะ บนโถงทางเดินแก้วที่หนาวเหน็บ ความทรงจำที่ซ่อนเร้นสั่นคลอน ทั้งที่รู้ว่าหากสัมผัสจะเป็นจุดจบ ก็ยังถูกดึงดูดให้เดินลึกเข้าไป ร่วงหล่น ล่องลอย แล้วร่วงหล่นอีกครา ถึงกระนั้น ก็ไม่อาจหยุดยั้ง เสียงสะท้อน หมุนวน หมุนวนไป จมลง จมลง สู่เบื้องลึก ความเร้นลับ ปั่นป่วน พร่าเลือน ไม่อาจหลบหนีได้อีกต่อไป เปลี่ยนแม้กระทั่งความผิดพลาดให้กลายเป็นเครื่องประดับ แล้วเริ่มขับขานบทเพลงท่ามกลางวังวนนี้ เสียงสะท้อน หมุนวน หมุนวนไป เปิดออก เปิดออก ให้กว้างขึ้น ความเร้นลับ ปั่นป่วน พร่าเลือน กวาดต้อนทุกสิ่งทุกอย่างไป มีเพียงร่องรอยของฉันที่หลุดลุ่ย ซึ่งกำลังแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสุดท้าย สีชาด... ควันจากกระถางกำยานสีชาด จางหายไปในท้องฟ้าที่ไร้นาม