Fantazja Stu Demonów

霧の鳥居に　月が落ちる 朱い参道　影が揺れて 誰も知らない鈴が鳴る 人の心を捨てきれずに 俺は夜へと踏み込んだ 封じられた名を呼ぶ声 背中に冷たい風が這う 逃げろと月が囁いても この足だけは止まらない 闇の奥で　牙が笑う それでも俺は　目を逸らさない 百鬼幻想　夜を裂け 眠る怪物よ　目を覚ませ 恐れも罪も抱いたままで この命ごと燃やしてゆけ 百鬼幻想　月に吠えろ 人と怪物の境を越えろ 壊れるほどに美しい 呪いの夢が始まる 白い霧には　爪の跡 赤い花びら　空へ舞う 優しい顔で近づくほど 獣の鼓動が胸を打つ 守るためなら鬼になれる そんな言葉が喉を焼く 孤独を隠すその瞳に 俺は自分を重ねてた 鐘が鳴れば　封印は割れる 静かな祈りが　嵐に変わる 百鬼幻想　風を呼べ 眠る魂よ　暴れ出せ 涙も愛も隠したままで 怪物はまだ夢を見る 百鬼幻想　闇を越えろ 人の願いが牙を照らす 恐れるだけの夜ならば 俺がその名を叫ぶ 千の影が　背後で踊る 百の声が　俺を呼んでる 逃げるな　進めと胸の奥で怪物が吠える 静寂が落ちる 息だけが響く 次の鼓動で　世界が割れる 百鬼幻想　命を鳴らせ 月も嵐も斬り裂いて 人であること　怪物であること どちらも抱いて生きてゆけ 百鬼幻想　終わらせない 闇の果てには朝が咲く 恐れられても構わない 俺はこの夜を越えてゆく 霧の鳥居の向こうで 巨大な影が朝日に消える

Księżyc opada na bramę torii we mgle Na szkarłatnej ścieżce chwieją się cienie Rozbrzmiewa dzwonek, którego nikt nie zna Nie mogąc do końca odrzucić ludzkiego serca, Wkroczyłem w noc Głos wołający dawno zapieczętowane imię Zimny wiatr pełza po moich plecach Choć księżyc szepcze, bym uciekał, Moje stopy nie potrafią się zatrzymać W głębi ciemności uśmiechają się kły A mimo to nie odwracam wzroku Fantazja Stu Demonów — rozedrzyj noc Śpiący potworze, obudź się Niosąc w sobie strach i grzech, Spal całe to moje życie Fantazja Stu Demonów — wyj do księżyca Przekrocz granicę między człowiekiem a bestią Tak piękny, że aż kruchy, Zaczyna się przeklęty sen Ślady pazurów w białej mgle Czerwone płatki tańczą ku niebu Im bliżej podchodzi z łagodną twarzą, Tym mocniej w piersi bije serce bestii „Aby chronić, mogę stać się demonem” Te słowa palą mnie w gardle W tych oczach ukrywających samotność, Dostrzegałem samego siebie Gdy zabije dzwon, pęknie pieczęć Cicha modlitwa zamieni się w burzę Fantazja Stu Demonów — przywołaj wiatr Śpiąca duszo, wyrwij się i szalej Ukrywając wciąż i łzy, i miłość, Potwór nadal śni Fantazja Stu Demonów — przekrocz ciemność Ludzkie pragnienie oświetla kły Jeśli to noc pełna jedynie strachu, To ja wykrzyczę to imię Tysiąc cieni tańczy za moimi plecami Sto głosów mnie woła „Nie uciekaj, naprzód” — ryczy potwór w głębi mojej piersi Zapada cisza Słychać tylko mój oddech Z kolejnym biciem serca świat pęka Fantazja Stu Demonów — niech zabrzmi życie Rozcinając i księżyc, i burzę Bycie człowiekiem, bycie potworem, Obejmij jedno i drugie, i żyj dalej Fantazja Stu Demonów — nie pozwolę, by to się skończyło Na krańcu ciemności rozkwita poranek Nie obchodzi mnie, czy budzę strach Ja przekroczę tę noc Za bramą torii we mgle, Ogromny cień znika w porannym słońcu