มายาแห่งร้อยอสูร

霧の鳥居に　月が落ちる 朱い参道　影が揺れて 誰も知らない鈴が鳴る 人の心を捨てきれずに 俺は夜へと踏み込んだ 封じられた名を呼ぶ声 背中に冷たい風が這う 逃げろと月が囁いても この足だけは止まらない 闇の奥で　牙が笑う それでも俺は　目を逸らさない 百鬼幻想　夜を裂け 眠る怪物よ　目を覚ませ 恐れも罪も抱いたままで この命ごと燃やしてゆけ 百鬼幻想　月に吠えろ 人と怪物の境を越えろ 壊れるほどに美しい 呪いの夢が始まる 白い霧には　爪の跡 赤い花びら　空へ舞う 優しい顔で近づくほど 獣の鼓動が胸を打つ 守るためなら鬼になれる そんな言葉が喉を焼く 孤独を隠すその瞳に 俺は自分を重ねてた 鐘が鳴れば　封印は割れる 静かな祈りが　嵐に変わる 百鬼幻想　風を呼べ 眠る魂よ　暴れ出せ 涙も愛も隠したままで 怪物はまだ夢を見る 百鬼幻想　闇を越えろ 人の願いが牙を照らす 恐れるだけの夜ならば 俺がその名を叫ぶ 千の影が　背後で踊る 百の声が　俺を呼んでる 逃げるな　進めと胸の奥で怪物が吠える 静寂が落ちる 息だけが響く 次の鼓動で　世界が割れる 百鬼幻想　命を鳴らせ 月も嵐も斬り裂いて 人であること　怪物であること どちらも抱いて生きてゆけ 百鬼幻想　終わらせない 闇の果てには朝が咲く 恐れられても構わない 俺はこの夜を越えてゆく 霧の鳥居の向こうで 巨大な影が朝日に消える

ดวงจันทร์คล้อยต่ำลงสู่เสาโทริอิในม่านหมอก บนทางเดินสีแดงชาด เงาทอดไหว เสียงกระดิ่งที่ไม่มีใครรู้จักดังกังวาน ด้วยไม่อาจละทิ้งหัวใจแห่งมนุษย์ได้จนหมดสิ้น ข้าจึงก้าวเท้าเข้าสู่ราตรี เสียงเรียกขานนามที่ถูกผนึกไว้ สายลมหนาวเหน็บคืบคลานแผ่นหลัง แม้ดวงจันทร์จะกระซิบให้หนีไป แต่สองเท้านี้ก็ไม่อาจหยุดยั้ง ณ เบื้องลึกของความมืดมิด คมเขี้ยวแสยะยิ้ม ถึงกระนั้น ข้าก็จะไม่ละสายตา ร้อยอสูรมายา ฉีกกระชากยามวิกาล อสูรกายที่หลับใหล จงลืมตาตื่น โอบกอดไว้ทั้งความกลัวและบาปที่มี แล้วแผดเผาชีวิตนี้ให้มอดไหม้ไป ร้อยอสูรมายา จงคำรามใส่ดวงจันทร์ ข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์และอสูรกาย งดงามเสียจนแทบแตกสลาย ความฝันต้องคำสาปได้เริ่มขึ้นแล้ว รอยกรงเล็บประทับบนม่านหมอกสีขาว กลีบดอกไม้สีแดงร่ายรำสู่แผ่นฟ้า ยิ่งเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนเท่าใด เสียงหัวใจของสัตว์ร้ายยิ่งเต้นแรงในอก เพื่อปกป้องแล้ว จะเป็นยักษ์มารก็ยอม คำพูดเหล่านั้นแผดเผาอยู่ในลำคอ ในดวงตาที่ซ่อนความโดดเดี่ยวคู่นั้น ข้าได้มองเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง เมื่อระฆังดังกังวาน ผนึกจะแตกสลาย คำอธิษฐานอันเงียบงันจะแปรเปลี่ยนเป็นพายุ ร้อยอสูรมายา จงเรียกหาสายลม วิญญาณที่หลับใหล จงบ้าคลั่งออกมา ซ่อนไว้ทั้งน้ำตาและความรัก อสูรกายยังคงหลับฝันต่อไป ร้อยอสูรมายา จงข้ามผ่านความมืดมิด ความปรารถนาของมนุษย์ส่องสว่างเหนือคมเขี้ยว หากเป็นค่ำคืนที่มีเพียงความหวาดกลัว ข้าจะเป็นผู้ตะโกนเรียกชื่อนั้นเอง เงานับพันเริงระบำอยู่เบื้องหลัง เสียงนับร้อยกำลังกู่ร้องเรียกข้า อย่าหนี จงก้าวต่อไป อสูรกายคำรามอยู่ลึกในอก ความเงียบงันร่วงหล่นลงมา มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังกังวาน ด้วยจังหวะหัวใจครั้งต่อไป โลกจะแตกสลาย ร้อยอสูรมายา จงทำให้ชีวิตนี้กึกก้อง ฟาดฟันทั้งดวงจันทร์และพายุให้ขาดสะบั้น การเป็นมนุษย์ หรือการเป็นอสูรกาย จงโอบกอดทั้งสองสิ่งและมีชีวิตต่อไป ร้อยอสูรมายา ข้าจะไม่ยอมให้มันจบลง ณ ปลายทางของความมืดมิด รุ่งอรุณจะเบ่งบาน ถึงใครจะหวาดกลัวก็ไม่เป็นไร ข้าจะข้ามผ่านค่ำคืนนี้ไปให้ได้ ณ อีกฟากฝั่งของเสาโทริอิในม่านหมอก เงาร่างมหึมาได้เลือนหายไปในแสงตะวันยามเช้า