ปลายทางของรอยเท้า

霧に濡れた路面、白い息がほどける 水たまりに逆さの月が揺れる 近づいては消える足音 ほどけた靴紐のまま　同じ角を曲がる 景色は名前だけ変えて現れる 針のない時計が　夜を測り 折り目だらけの地図がポケットで軋む 息を潜めて　一拍を捨てる 影が二つに増えた気がした 止んだ拍のすぐあとで 見えないドアが　かすかに鳴る 足跡の行き先　今　示して 円を描いても　中心は変わる 迷いが濃くなるほど　輪郭ははっきり 最後の一歩で　僕は辿りつく 落ちるビートを　肩で受け止め 消えた旋律の隙間に風が入る 「戻れ」と「進め」が交互に点滅し ポケットの鍵が　やっと音を立てた 立ち止まる一秒で　世界は折りたたまれ 次の一秒で　線になってほどける 閉じた瞼の裏の　細い光へ 深く吸い込み　踏み出していく 足跡の行き先　静かに照らせ ループの夜を抜ける合図を 諦めかけた瞬間　扉は外へ開く 「ここだ」と内側から声がする もしも何も変わらないのなら 僕が変わって　風向きを変える 隠していた震えまで抱きしめと 足跡の行き先は　ここに結ぶ 円ではなく　ほどけた線で 迷いの分だけ　強く踏みしめ 最後の一歩で　僕は場所になる 足跡の行き先は　ここに結ぶ ループの夜を抜けた線で 迷いの分だけ　強く踏みしめ 最後の一歩で　僕は場所になる 朝が舗道をうすく染める 振り向けば　輪はもうない 新しい靴音が 遠くの僕に追いついていく

ถนนเปียกชื้นด้วยสายหมอก ลมหายใจสีขาวลอยล่องคลายออก เงาจันทร์กลับหัวสั่นไหวในแอ่งน้ำ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา แล้วจางหายไป เชือกรองเท้ายังคงหลุดลุ่ย ฉันเลี้ยวกลับมาที่มุมเดิม ทิวทัศน์ปรากฏขึ้นมาใหม่ เปลี่ยนไปเพียงแค่ชื่อเรียก นาฬิกาไร้เข็ม ยังคงคอยวัดเวลาแห่งยามค่ำคืน แผนที่ยับยู่ยี่ด้วยรอยพับ ส่งเสียงเสียดสีอยู่ในกระเป๋า ฉันกลั้นลมหายใจ ปล่อยให้จังหวะหนึ่งร่วงหล่นไป รู้สึกราวกับว่าเงาของฉันได้แยกออกเป็นสอง ทันทีหลังจากจังหวะที่หยุดนิ่ง ประตูที่มองไม่เห็น ส่งเสียงดังแว่วมาบางเบา ช่วยบอกฉันที ตอนนี้รอยเท้าเหล่านี้กำลังมุ่งหน้าไปที่ใด แม้จะวาดเป็นวงกลม แต่จุดศูนย์กลางก็ยังคงเปลี่ยนแปร ยิ่งความสับสนก่อตัวหนาแน่น โครงร่างยิ่งปรากฏชัดเจน ในก้าวสุดท้าย ฉันก็เดินทางมาถึง ฉันเปิดไหล่รับจังหวะดนตรีที่ตกลงมา สายลมพัดผ่านช่องว่างของท่วงทำนองที่เลือนหาย คำว่า "ถอยกลับ" และ "ก้าวต่อ" กะพริบสลับกันไปมา ในที่สุดกุญแจในกระเป๋า ก็ส่งเสียงดังกังวาน ในหนึ่งวินาทีที่หยุดยืน โลกทั้งใบถูกพับปิดลง ในวินาทีถัดมา มันคลี่คลายกลายเป็นเพียงเส้นเดียว มุ่งสู่แสงสว่างริบหรี่ ที่ซ่อนอยู่หลังเปลือกตาที่ปิดลง ฉันสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า จงส่องสว่างอย่างเงียบงัน ไปยังจุดหมายของรอยเท้านี้ ส่งสัญญาณเพื่อหลุดพ้น จากค่ำคืนที่วนเวียนซ้ำซาก ในชั่วขณะที่เกือบจะถอดใจ ประตูก็เปิดออกสู่ภายนอก "ที่นี่ไง" มีเสียงร้องเรียกมาจากข้างใน หากไม่มีสิ่งใดเลยที่จะเปลี่ยนแปลง ฉันก็จะเป็นผู้เปลี่ยนไป และพลิกทิศทางของสายลม โอบกอดแม้กระทั่งความสั่นเทา ที่ฉันเคยซ่อนมันเอาไว้ จุดหมายของรอยเท้า ได้มาบรรจบลงที่ตรงนี้ ไม่ใช่เป็นวงกลม แต่เป็นเส้นตรงที่คลี่คลาย ฉันย่ำเท้าลงอย่างหนักแน่น เท่ากับความสับสนที่มี ในก้าวสุดท้าย ฉันได้กลายเป็นสถานที่แห่งนั้น จุดหมายของรอยเท้า ได้มาบรรจบลงที่ตรงนี้ ด้วยเส้นสายที่หลุดพ้น จากค่ำคืนที่วนเวียน ฉันย่ำเท้าลงอย่างหนักแน่น เท่ากับความสับสนที่มี ในก้าวสุดท้าย ฉันได้กลายเป็นสถานที่แห่งนั้น รุ่งอรุณย้อมทางเดินให้เป็นสีอ่อนจาง เมื่อหันกลับไปมอง วงวนนั้นก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว เสียงรองเท้าคู่ใหม่ที่ดังก้อง กำลังไล่ตามตัวฉันในอดีตที่แสนไกลให้ทัน