霧に濡れた路面、白い息がほどけるถนนเปียกชื้นด้วยสายหมอก ลมหายใจสีขาวลอยล่องคลายออก
水たまりに逆さの月が揺れるเงาจันทร์กลับหัวสั่นไหวในแอ่งน้ำ
近づいては消える足音เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา แล้วจางหายไป
ほどけた靴紐のまま 同じ角を曲がるเชือกรองเท้ายังคงหลุดลุ่ย ฉันเลี้ยวกลับมาที่มุมเดิม
景色は名前だけ変えて現れるทิวทัศน์ปรากฏขึ้นมาใหม่ เปลี่ยนไปเพียงแค่ชื่อเรียก
針のない時計が 夜を測りนาฬิกาไร้เข็ม ยังคงคอยวัดเวลาแห่งยามค่ำคืน
折り目だらけの地図がポケットで軋むแผนที่ยับยู่ยี่ด้วยรอยพับ ส่งเสียงเสียดสีอยู่ในกระเป๋า
息を潜めて 一拍を捨てるฉันกลั้นลมหายใจ ปล่อยให้จังหวะหนึ่งร่วงหล่นไป
影が二つに増えた気がしたรู้สึกราวกับว่าเงาของฉันได้แยกออกเป็นสอง
止んだ拍のすぐあとでทันทีหลังจากจังหวะที่หยุดนิ่ง
見えないドアが かすかに鳴るประตูที่มองไม่เห็น ส่งเสียงดังแว่วมาบางเบา
足跡の行き先 今 示してช่วยบอกฉันที ตอนนี้รอยเท้าเหล่านี้กำลังมุ่งหน้าไปที่ใด
円を描いても 中心は変わるแม้จะวาดเป็นวงกลม แต่จุดศูนย์กลางก็ยังคงเปลี่ยนแปร
迷いが濃くなるほど 輪郭ははっきりยิ่งความสับสนก่อตัวหนาแน่น โครงร่างยิ่งปรากฏชัดเจน
最後の一歩で 僕は辿りつくในก้าวสุดท้าย ฉันก็เดินทางมาถึง
落ちるビートを 肩で受け止めฉันใช้ไหล่รับจังหวะดนตรีที่ตกลงมา
消えた旋律の隙間に風が入るสายลมพัดผ่านช่องว่างของท่วงทำนองที่เลือนหาย
「戻れ」と「進め」が交互に点滅しคำว่า "ถอยกลับ" และ "ก้าวต่อ" กะพริบสลับกันไปมา
ポケットの鍵が やっと音を立てたในที่สุดกุญแจในกระเป๋า ก็ส่งเสียงดังกังวาน
立ち止まる一秒で 世界は折りたたまれในหนึ่งวินาทีที่หยุดยืน โลกทั้งใบถูกพับปิดลง
次の一秒で 線になってほどけるในวินาทีถัดมา มันคลี่คลายกลายเป็นเพียงเส้นเดียว
閉じた瞼の裏の 細い光へมุ่งสู่แสงสว่างริบหรี่ ที่ซ่อนอยู่หลังเปลือกตาที่ปิดลง
深く吸い込み 踏み出していくฉันสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
足跡の行き先 静かに照らせจงส่องสว่างอย่างเงียบงัน ไปยังจุดหมายของรอยเท้านี้
ループの夜を抜ける合図をส่งสัญญาณเพื่อหลุดพ้น จากค่ำคืนที่วนเวียนซ้ำซาก
諦めかけた瞬間 扉は外へ開くในชั่วขณะที่เกือบจะถอดใจ ประตูก็เปิดออกสู่ภายนอก
「ここだ」と内側から声がする"ที่นี่ไง" มีเสียงร้องเรียกมาจากข้างใน
もしも何も変わらないのならหากไม่มีสิ่งใดเลยที่จะเปลี่ยนแปลง
僕が変わって 風向きを変えるฉันก็จะเป็นผู้เปลี่ยนไป และพลิกทิศทางของสายลม
隠していた震えまで抱きしめとโอบกอดแม้กระทั่งความสั่นเทา ที่ฉันเคยซ่อนมันเอาไว้
足跡の行き先は ここに結ぶจุดหมายของรอยเท้า ได้มาบรรจบลงที่ตรงนี้
円ではなく ほどけた線でไม่ใช่เป็นวงกลม แต่เป็นเส้นตรงที่คลี่คลาย
迷いの分だけ 強く踏みしめฉันย่ำเท้าลงอย่างหนักแน่น เท่ากับความสับสนที่มี
最後の一歩で 僕は場所になるในก้าวสุดท้าย ฉันได้กลายเป็นสถานที่แห่งนั้น
足跡の行き先は ここに結ぶจุดหมายของรอยเท้า ได้มาบรรจบลงที่ตรงนี้
ループの夜を抜けた線でด้วยเส้นสายที่หลุดพ้น จากค่ำคืนที่วนเวียน
迷いの分だけ 強く踏みしめฉันย่ำเท้าลงอย่างหนักแน่น เท่ากับความสับสนที่มี
最後の一歩で 僕は場所になるในก้าวสุดท้าย ฉันได้กลายเป็นสถานที่แห่งนั้น
朝が舗道をうすく染めるรุ่งอรุณย้อมทางเดินให้เป็นสีอ่อนจาง
振り向けば 輪はもうないเมื่อหันกลับไปมอง วงวนนั้นก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว
新しい靴音がเสียงรองเท้าคู่ใหม่ที่ดังก้อง
遠くの僕に追いついていくกำลังไล่ตามตัวฉันที่อยู่แสนไกลให้ทัน
