เรื่องสมมติ

白い霧をまとった街は 昨日と同じ顔で笑う 歩道に落ちた誰かの影が 風もないのに揺れている バス停のガラス越しに 知らない言葉が映りこむ 「戻りたいか？」と問われても 帰る場所がもう不明だ 触れてしまえば輪郭が変わる 確かなものほど溶けていく 架空の空に　名前を呼ばれた 聞いたこともない声なのに懐かしい 手を伸ばしても　掴めない今が 目の前で静かに書き換わる どれが本当？ どれが嘘？ 境界線だけが呼吸している ビルの隙間をすり抜けた音が 脈のように街を叩く 信号の色が入れ替わって 行き先だけが増えていく 誰かが落とした古い地図は 線と線がねじれたまま 辿ってみればみるほど 消えていく正しい順路 動かぬ針を合図にして 知らない未来が開きだす 架空の空が　優しく笑うたび 心の奥で鼓動がズレていく 追いかけても　追いつけない答えが 波のように形を変える 触れない真実、滲む視界 境界線だけ　呼吸している 誰の声でもない囁きが 背中をそっと押してくる 「選べ」と言われたページには まだ何も書かれていない 架空の空へ　ひとつ踏み出せば 沈んでいた色がよみがえる 昨日でも　今日でもない世界で 初めて自分と目が合った 曖昧なままでも　進めるなら 境界線の先へ歩き出す 靴音だけが　確かな証 虚構の街に　朝が降りていく

เมืองที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีขาว แย้มยิ้มด้วยใบหน้าเดิมเฉกเช่นเมื่อวาน เงาของใครบางคนที่ทอดลงบนทางเท้า สั่นไหวไปมาทั้งที่ปราศจากสายลม ผ่านแผ่นกระจกของป้ายรถเมล์ มีถ้อยคำที่ไม่รู้จักสะท้อนให้เห็น แม้ถูกตั้งคำถามว่า "อยากกลับไปไหม?" แต่สถานที่ให้กลับไปนั้นไม่แน่ชัดอีกแล้ว เพียงแค่สัมผัส โครงร่างก็แปรเปลี่ยน ยิ่งเป็นสิ่งที่แน่ชัด ยิ่งละลายหายไป บนท้องฟ้าที่สมมติขึ้น มีคนเรียกชื่อฉัน แม้เป็นเสียงที่ไม่เคยได้ยิน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคย ปัจจุบันที่แม้จะเอื้อมมือไป ก็ไม่อาจคว้าไว้ได้ กำลังถูกเขียนทับใหม่อย่างเงียบงันตรงหน้าฉัน สิ่งไหนคือเรื่องจริง? สิ่งไหนคือคำลวง? มีเพียงเส้นแบ่งเขตแดนที่ยังคงหายใจ เสียงที่เล็ดลอดผ่านช่องว่างของตึกสูง เต้นตึกตักกระแทกเมืองราวกับชีพจร สีของสัญญาณไฟจราจรสลับสับเปลี่ยน และมีเพียงจุดหมายปลายทางที่เพิ่มขึ้น แผนที่เก่าที่ใครบางคนทำตกไว้ เส้นสายต่างๆ ยังคงบิดเบี้ยวพันกัน ยิ่งพยายามแกะรอยตามไปมากเท่าไหร่ เส้นทางที่ถูกต้องก็ยิ่งเลือนหายไป โดยถือเอาเข็มนาฬิกาที่ไม่ขยับเป็นสัญญาณ อนาคตที่ไม่รู้จักจึงเริ่มเปิดออก ทุกครั้งที่ท้องฟ้าสมมติแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน จังหวะหัวใจในส่วนลึกก็เริ่มเต้นผิดเพี้ยน คำตอบที่แม้จะไล่ตาม แต่ก็ไม่อาจตามทัน กำลังเปลี่ยนรูปร่างไปราวกับเกลียวคลื่น ความจริงที่ไม่อาจสัมผัส ภาพเบื้องหน้าที่พร่ามัว มีเพียงเส้นแบ่งเขตแดนที่กำลังหายใจ เสียงกระซิบที่ไม่ใช่ของใครคนใด ผลักดันแผ่นหลังของฉันอย่างแผ่วเบา บนหน้ากระดาษที่บอกว่าให้ "เลือก" นั้น ยังไม่มีอะไรถูกเขียนเอาไว้เลย หากก้าวออกไปหนึ่งก้าว สู่ท้องฟ้าที่สมมติขึ้น สีสันที่เคยจมมิดก็จะฟื้นคืนชีวิต ในโลกที่ไม่ใช่ทั้งเมื่อวานและวันนี้ ฉันได้สบตากับตัวเองเป็นครั้งแรก หากยังสามารถเดินต่อไปได้แม้อยู่ในความคลุมเครือ ฉันก็จะก้าวเดินต่อไปให้พ้นเส้นแบ่งเขตแดน มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เป็นหลักฐานอันแน่ชัด ขณะที่รุ่งอรุณทอดตัวลงบนเมืองแห่งเรื่องสมมติ