Likhang-Isip

白い霧をまとった街は 昨日と同じ顔で笑う 歩道に落ちた誰かの影が 風もないのに揺れている バス停のガラス越しに 知らない言葉が映りこむ 「戻りたいか？」と問われても 帰る場所がもう不明だ 触れてしまえば輪郭が変わる 確かなものほど溶けていく 架空の空に　名前を呼ばれた 聞いたこともない声なのに懐かしい 手を伸ばしても　掴めない今が 目の前で静かに書き換わる どれが本当？ どれが嘘？ 境界線だけが呼吸している ビルの隙間をすり抜けた音が 脈のように街を叩く 信号の色が入れ替わって 行き先だけが増えていく 誰かが落とした古い地図は 線と線がねじれたまま 辿ってみればみるほど 消えていく正しい順路 動かぬ針を合図にして 知らない未来が開きだす 架空の空が　優しく笑うたび 心の奥で鼓動がズレていく 追いかけても　追いつけない答えが 波のように形を変える 触れない真実、滲む視界 境界線だけ　呼吸している 誰の声でもない囁きが 背中をそっと押してくる 「選べ」と言われたページには まだ何も書かれていない 架空の空へ　ひとつ踏み出せば 沈んでいた色がよみがえる 昨日でも　今日でもない世界で 初めて自分と目が合った 曖昧なままでも　進めるなら 境界線の先へ歩き出す 靴音だけが　確かな証 虚構の街に　朝が降りていく

Ang lungsod na nababalot ng puting hamog Ay ngumingiti nang may parehong mukha tulad kahapon Ang anino ng isang tao na nahulog sa bangketa Ay umiindayog kahit walang hangin Mula sa salamin ng hintayan ng bus Mga hindi pamilyar na salita ang sumasalamin Kahit tanungin pa ako, "Gusto mo bang bumalik?" Ang lugar na uuwian ko ay malabo na Kapag hinawakan, ang hugis ay nagbabago Kung ano ang tiyak, iyon ang mas mabilis matunaw Sa kathang-isip na kalangitan, tinawag ang aking pangalan Isang boses na hindi ko pa naririnig, ngunit pamilyar Kahit abutin ko man, ang kasalukuyan na hindi ko mahawakan Ay tahimik na nababago sa aking harapan Alin ang totoo? Alin ang kasinungalingan? Tanging ang hangganan ang patuloy na humihinga Ang tunog na lumusot sa pagitan ng mga gusali Ay tumitibok sa lungsod tulad ng pulso Ang mga kulay ng ilaw-trapiko ay nagpapalit At tanging mga patutunguhan lamang ang dumarami Ang lumang mapa na naihulog ng kung sino Ang mga linya nito ay nananatiling pilipit Habang sinusubukan kong sundan ito Ang tamang daan ay unti-unting naglalaho Gamit ang hindi gumagalaw na kamay ng orasan bilang hudyat Isang hindi kilalang hinaharap ang nagsisimulang magbukas Sa tuwing ang kathang-isip na kalangitan ay marahang ngumingiti Sa kaibuturan ng aking puso, ang pintig ay nawawala sa tiyempo Kahit habulin ko, ang sagot na hindi ko maabutan Ay nagpapabago-bago ng hugis tulad ng alon Katotohanang hindi mahawakan, paninging nanlalabo Tanging ang hangganan ang patuloy na humihinga Isang bulong na hindi nagmumula sa kahit kanino Ang marahang tumutulak sa aking likuran Sa pahina kung saan sinabi sa akin na "pumili" Wala pa ring nakasulat kahit ano Kung gagawa ng isang hakbang patungo sa kathang-isip na kalangitan Ang mga kulay na kumupas ay muling manunumbalik Sa isang mundong hindi kahapon at hindi rin ngayon Sa kauna-unahang pagkakataon, nagtama ang paningin ko at ng aking sarili Kung makakapagpatuloy ako kahit na malabo pa rin ang lahat Hahakbang ako patungo sa kabilang dako ng hangganan Ang tunog lamang ng sapatos ang tiyak na patunay Habang ang umaga ay bumababa sa gawang-isip na lungsod