เทพเจ้าเงินยวง

雪明かり　鳥居の朱が　息をひそめ 凍る夜に　祈りだけが音を持つ 掌に残る　小さな傷を隠して 私は社（やしろ）へ　ひとり歩いた 鈴が揺れた　境がひらく 見えない扉の向こう　気配が降りる 白銀の降神　守護のひかり 私の影に　結界を張る 怖くないよと　名を呼ぶ声が 雪の粒になって　肩に舞う 石段の上　古い紋章が　淡く灯り 冷えた空に　星の鍵が　瞬く 願いを抱くほど　弱さが増えるのに なぜか今夜は　胸が静か 祝詞（のりと）みたいに　息を整え ふるえる心を　やさしく結ぶ 白銀の降神　聖なる羽が 涙の跡を　ほどいてゆく 赦されたいと　言えぬ私へ 「そのままでいい」と　雪が降る 見えない魔（ま）が　近づく夜でも あなたは迷わず　盾になった 守るためじゃなく　生きるために 光はいつも　ここにある 白銀の降神　守護のひかり 孤独の闇に　道を描く 急がなくていい　迷ってもいい 帰る場所なら　消えはしない 白銀の降神　神域の息で 私の明日を　あたためる

แสงหิมะสว่างเรืองรอง สีชาดของเสาโทริอิกลั้นหายใจ ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บ มีเพียงคำอธิษฐานที่ส่งเสียง ซ่อนรอยแผลเล็กๆ ที่ยังคงหลงเหลือบนฝ่ามือ ฉันเดินไปที่ศาลเจ้าเพียงลำพัง เสียงกระดิ่งแกว่งไกว เขตแดนถูกเปิดออก เบื้องหลังบานประตูที่มองไม่เห็น สัมผัสได้ถึงการเสด็จลงมา องค์เทพสีเงินยวงจุติลงมา แสงสว่างแห่งการปกปักษ์ กางเขตอาคมคุ้มครองลงบนเงาของฉัน เสียงเรียกชื่อพร้อมบอกว่า "ไม่ต้องกลัวนะ" กลายเป็นละอองหิมะโปรยปรายลงบนไหล่ บนบันไดหิน ตราสัญลักษณ์โบราณส่องแสงจางๆ บนท้องฟ้าอันหนาวเย็น กุญแจรูปดาวทอประกาย ยิ่งโอบกอดคำอธิษฐาน ความอ่อนแอก็ยิ่งเพิ่มพูน แต่ทำไมคืนนี้ ในใจกลับเงียบสงบนัก ปรับลมหายใจราวกับกำลังสวดบทขอพร ร้อยรัดหัวใจที่สั่นเทาไว้อย่างอ่อนโยน องค์เทพสีเงินยวงจุติลงมา ปีกอันศักดิ์สิทธิ์ ช่วยคลายร่องรอยของหยาดน้ำตาให้จางหาย แด่ตัวฉันผู้ไม่อาจเอ่ยคำว่า "อยากได้รับการอภัย" หิมะร่วงหล่นราวกับบอกว่า "เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว" แม้ในค่ำคืนที่มารร้ายที่มองไม่เห็นคืบคลานเข้ามา ท่านก็กลายเป็นโล่กำบังให้โดยไม่ลังเล ไม่ใช่เพียงเพื่อปกป้อง แต่เพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป แสงสว่างนั้นยังคงอยู่ตรงนี้เสมอ องค์เทพสีเงินยวงจุติลงมา แสงสว่างแห่งการปกปักษ์ วาดเส้นทางลงบนความมืดมิดแห่งความโดดเดี่ยว ไม่ต้องรีบร้อน หลงทางบ้างก็ไม่เป็นไร สถานที่ให้กลับไปนั้น จะไม่มีวันเลือนหายไป องค์เทพสีเงินยวงจุติลงมา ด้วยลมหายใจแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ช่วยมอบความอบอุ่นให้แก่วันพรุ่งนี้ของฉัน