Zilveren nederdaling van de godheid

雪明かり　鳥居の朱が　息をひそめ 凍る夜に　祈りだけが音を持つ 掌に残る　小さな傷を隠して 私は社（やしろ）へ　ひとり歩いた 鈴が揺れた　境がひらく 見えない扉の向こう　気配が降りる 白銀の降神　守護のひかり 私の影に　結界を張る 怖くないよと　名を呼ぶ声が 雪の粒になって　肩に舞う 石段の上　古い紋章が　淡く灯り 冷えた空に　星の鍵が　瞬く 願いを抱くほど　弱さが増えるのに なぜか今夜は　胸が静か 祝詞（のりと）みたいに　息を整え ふるえる心を　やさしく結ぶ 白銀の降神　聖なる羽が 涙の跡を　ほどいてゆく 赦されたいと　言えぬ私へ 「そのままでいい」と　雪が降る 見えない魔（ま）が　近づく夜でも あなたは迷わず　盾になった 守るためじゃなく　生きるために 光はいつも　ここにある 白銀の降神　守護のひかり 孤独の闇に　道を描く 急がなくていい　迷ってもいい 帰る場所なら　消えはしない 白銀の降神　神域の息で 私の明日を　あたためる

In het sneeuwlicht houdt het vermiljoen van de torii zijn adem in In de ijskoude nacht draagt enkel het gebed geluid Ik verberg de kleine wond in mijn handpalm En liep helemaal alleen naar het heiligdom De bel rinkelde, de grens opende zich Voorbij een onzichtbare deur daalt een aanwezigheid neer Neerdalende zilveren godheid, licht van de beschermer Je weeft een barrière over mijn schaduw Een stem roept mijn naam en stelt gerust: "Wees niet bang" En verandert in sneeuwvlokken die op mijn schouders dansen Bovenaan de stenen treden gloeit een oud symbool zwakjes In de kille lucht fonkelt een sleutel van sterren Hoe meer ik een wens koester, hoe groter mijn zwakte wordt Toch is mijn hart vannacht wonderlijk kalm Als bij een heilig gebed breng ik mijn adem tot rust En knoop mijn bevende hart zachtjes weer samen Neerdalende zilveren godheid, jouw heilige vleugels Ontrafelen de sporen van mijn tranen Tegen mij, die niet durft te zeggen: "Ik wil vergeven worden" Valt de sneeuw met de fluistering: "Je bent goed zoals je bent" Zelfs in nachten waarin onzichtbare demonen naderen Werd jij zonder te aarzelen mijn schild Niet enkel om te beschermen, maar om me te laten leven Het licht is altijd hier Neerdalende zilveren godheid, licht van de beschermer Je tekent een pad in de duisternis van mijn eenzaamheid Je hoeft je niet te haasten, het is niet erg om de weg kwijt te raken Want de plek waar je thuishoort, zal nooit verdwijnen Neerdalende zilveren godheid, met de adem van het heiligdom Verwarm je mijn dag van morgen