กลุ่มดาวที่ไม่หวนคืน

夜の街に　影が揺れてเงาทอดไหวในเมืองยามค่ำคืน

傘越しに滲む　月の記憶ความทรงจำของดวงจันทร์ที่พร่ามัวอยู่หลังผืนร่ม

胸の奥で　名前を呼ぶたびทุกครั้งที่พร่ำเพรียกชื่อเธอในส่วนลึกของหัวใจ

届かない声が　雨に溶けていくเสียงที่ส่งไปไม่ถึงมลายหายไปในสายฝน

すれ違う人波の中ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนทางกันไปมา

孤独だけが隣に座っていたมีเพียงความเหงาเท่านั้นที่นั่งอยู่เคียงข้าง

もしあの日に戻れるならหากย้อนเวลากลับไปในวันนั้นได้

君を強く抱きしめたのにฉันคงจะสวมกอดเธอไว้ให้แน่นที่สุด

零れた涙は　帰らぬ星座หยาดน้ำตาที่รินไหลกลายเป็นหมู่ดาวที่ไม่มีวันหวนกลับ

今も夜空で　静かに光るยังคงส่องแสงอย่างเงียบงันบนท้องฟ้ายามค่ำคืนในตอนนี้

冷たいガラスに　映る自分はเงาของตัวเองที่สะท้อนบนกระจกอันหนาวเหน็บ

誰よりも弱い　仮面のままでยังคงสวมหน้ากากที่อ่อนแอกว่าใครๆ

忘れたくても　夢に現れてแม้ปรารถนาจะลืมเลือน เธอกลับมาปรากฏในความฝัน

また心を縛る　見えない鎖เป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นคอยพันธนาการหัวใจอีกครั้ง

月明かりが問いかけるแสงจันทร์สาดส่องลงมาพร้อมคำถาม

「君はまだ　未来を信じてる？」"เธอยังคงเชื่อมั่นในอนาคตอยู่ไหม?"

失ったものを数えるよりแทนที่จะมัวนับสิ่งที่สูญเสียไป

ここに残る痛みを抱いてขอกอดเก็บความเจ็บปวดที่ยังคงเหลืออยู่ตรงนี้ไว้

答えのない夜を彷徨ってもแม้จะต้องร่อนเร่ไปในค่ำคืนที่ไร้คำตอบ

その涙は　生きてる証になるน้ำตาเหล่านั้นจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่

雨音に重ねた祈りはคำอธิษฐานที่ซ้อนทับลงบนเสียงฝนพร่ำ

君の声に似て　胸を揺らすช่างคล้ายกับเสียงของเธอ สั่นคลอนหัวใจฉัน

曖昧な未来でもแม้อนาคตจะพร่ามัวเพียงใด

たどり着けると信じたいฉันก็อยากเชื่อว่าจะก้าวไปถึงจุดหมายได้

もし明日を選べるならหากสามารถเลือกวันพรุ่งนี้ได้

傷を抱いても進みたいฉันอยากก้าวเดินต่อไปแม้จะต้องแบกรับบาดแผลไว้

君と過ごした　短い夜がค่ำคืนอันแสนสั้นที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเธอ

永遠より深く　今を照らしてるยังคงส่องสว่างนำทางในตอนนี้ ลึกล้ำยิ่งกว่าความเป็นนิรันดร์

静かに閉じる夜の帳　孤独さえ抱きしめながらม่านแห่งรัตติกาลปิดลงอย่างเงียบงัน พร้อมกับโอบกอดแม้กระทั่งความเหงาเอาไว้