กลุ่มดาวที่ไม่หวนคืน

夜の街に　影が揺れて 傘越しに滲む　月の記憶 胸の奥で　名前を呼ぶたび 届かない声が　雨に溶けていく すれ違う人波の中 孤独だけが隣に座っていた もしあの日に戻れるなら 君を強く抱きしめたのに 零れた涙は　帰らぬ星座 今も夜空で　静かに光る 冷たいガラスに　映る自分は 誰よりも弱い　仮面のままで 忘れたくても　夢に現れて また心を縛る　見えない鎖 月明かりが問いかける 「君はまだ　未来を信じてる？」 失ったものを数えるより ここに残る痛みを抱いて 答えのない夜を彷徨っても その涙は　生きてる証になる 雨音に重ねた祈りは 君の声に似て　胸を揺らす 曖昧な未来でも たどり着けると信じたい もし明日を選べるなら 傷を抱いても進みたい 君と過ごした　短い夜が 永遠より深く　今を照らしてる 静かに閉じる夜の帳　孤独さえ抱きしめながら

เงาทอดไหวในเมืองยามค่ำคืน ความทรงจำของดวงจันทร์พร่ามัวผ่านร่มเงา ทุกครั้งที่พร่ำเพรียกชื่อเธอในส่วนลึกของหัวใจ เสียงที่ส่งไปไม่ถึงมลายหายไปในสายฝน ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนทางกันไปมา มีเพียงความเหงาเท่านั้นที่นั่งอยู่เคียงข้าง หากย้อนเวลากลับไปในวันนั้นได้ ฉันคงจะสวมกอดเธอไว้ให้แน่นที่สุด หยาดน้ำตาที่รินไหลกลายเป็นหมู่ดาวที่ไม่มีวันหวนกลับ ยังคงส่องแสงอย่างเงียบงันบนท้องฟ้ายามค่ำคืนในตอนนี้ เงาของตัวเองที่สะท้อนบนกระจกอันหนาวเหน็บ ยังคงสวมหน้ากากที่อ่อนแอกว่าใครๆ แม้ปรารถนาจะลืมเลือน เธอกลับมาปรากฏในความฝัน เป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นคอยพันธนาการหัวใจอีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องลงมาพร้อมคำถาม "เธอยังคงเชื่อมั่นในอนาคตอยู่ไหม?" แทนที่จะมัวนับสิ่งที่สูญเสียไป ขอกอดเก็บความเจ็บปวดที่ยังคงเหลืออยู่ตรงนี้ไว้ แม้จะต้องร่อนเร่ไปในค่ำคืนที่ไร้คำตอบ น้ำตาเหล่านั้นจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ คำอธิษฐานที่ซ้อนทับลงบนเสียงฝนพร่ำ ช่างคล้ายกับเสียงของเธอ สั่นคลอนหัวใจฉัน แม้อนาคตจะพร่ามัวเพียงใด ฉันก็อยากเชื่อว่าจะก้าวไปถึงจุดหมายได้ หากสามารถเลือกวันพรุ่งนี้ได้ ฉันอยากก้าวเดินต่อไปแม้จะต้องแบกรับบาดแผลไว้ ค่ำคืนอันแสนสั้นที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเธอ ยังคงส่องสว่างนำทางในตอนนี้ ลึกล้ำยิ่งกว่าความเป็นนิรันดร์ ม่านแห่งรัตติกาลปิดลงอย่างเงียบงัน พร้อมกับโอบกอดแม้กระทั่งความเหงาเอาไว้