Het sterrenbeeld dat nooit terugkeert

夜の街に　影が揺れて 傘越しに滲む　月の記憶 胸の奥で　名前を呼ぶたび 届かない声が　雨に溶けていく すれ違う人波の中 孤独だけが隣に座っていた もしあの日に戻れるなら 君を強く抱きしめたのに 零れた涙は　帰らぬ星座 今も夜空で　静かに光る 冷たいガラスに　映る自分は 誰よりも弱い　仮面のままで 忘れたくても　夢に現れて また心を縛る　見えない鎖 月明かりが問いかける 「君はまだ　未来を信じてる？」 失ったものを数えるより ここに残る痛みを抱いて 答えのない夜を彷徨っても その涙は　生きてる証になる 雨音に重ねた祈りは 君の声に似て　胸を揺らす 曖昧な未来でも たどり着けると信じたい もし明日を選べるなら 傷を抱いても進みたい 君と過ごした　短い夜が 永遠より深く　今を照らしてる 静かに閉じる夜の帳　孤独さえ抱きしめながら

In de nachtelijke straten dansen de schaduwen De herinnering aan de maan vervaagt achter de paraplu Telkens als ik je naam roep, diep in mijn hart Lost mijn onbereikbare stem op in de regen In de stroom van voorbijgangers Zat alleen de eenzaamheid naast me Als ik naar die dag kon terugkeren Had ik je stevig in mijn armen gesloten De vergoten tranen zijn een sterrenbeeld dat nooit terugkeert Zelfs nu schittert het stilletjes aan de nachtelijke hemel Mijn spiegelbeeld in het koude glas Is zwakker dan wie dan ook, nog steeds verborgen achter een masker Zelfs als ik wil vergeten, verschijn je in mijn dromen En bindt een onzichtbare keten opnieuw mijn hart Het maanlicht vraagt me: "Geloof je nog steeds in de toekomst?" In plaats van te tellen wat ik verloor Omarm ik de pijn die hier bij me blijft Zelfs als ik dwaal door nachten zonder antwoord Zullen die tranen het bewijs zijn dat ik leef Het gebed dat samensmelt met het geluid van de regen Lijkt op jouw stem en raakt me diep vanbinnen Zelfs als de toekomst onzeker is Wil ik geloven dat ik mijn weg zal vinden Als ik de dag van morgen kon kiezen Wil ik verdergaan, zelfs met deze wonden De korte nacht die ik met jou doorbracht Verlicht dit moment dieper dan de eeuwigheid Stilletjes valt de sluier van de nacht, terwijl ik zelfs de eenzaamheid omhels