Konstelasyong Hindi na Babalik

夜の街に　影が揺れて 傘越しに滲む　月の記憶 胸の奥で　名前を呼ぶたび 届かない声が　雨に溶けていく すれ違う人波の中 孤独だけが隣に座っていた もしあの日に戻れるなら 君を強く抱きしめたのに 零れた涙は　帰らぬ星座 今も夜空で　静かに光る 冷たいガラスに　映る自分は 誰よりも弱い　仮面のままで 忘れたくても　夢に現れて また心を縛る　見えない鎖 月明かりが問いかける 「君はまだ　未来を信じてる？」 失ったものを数えるより ここに残る痛みを抱いて 答えのない夜を彷徨っても その涙は　生きてる証になる 雨音に重ねた祈りは 君の声に似て　胸を揺らす 曖昧な未来でも たどり着けると信じたい もし明日を選べるなら 傷を抱いても進みたい 君と過ごした　短い夜が 永遠より深く　今を照らしてる 静かに閉じる夜の帳　孤独さえ抱きしめながら

Sa kalsada ng gabi, anino'y umiindayog Lumalabo ang alaala ng buwan sa likod ng payong Sa tuwing tinatawag ang pangalan mo sa kailaliman ng aking dibdib Ang tinig na hindi aabot sa iyo'y natutunaw sa ulan Sa kalagitnaan ng mga taong nagdaraan Tanging kalungkutan lamang ang umupo sa aking tabi Kung makakabalik lamang ako sa araw na iyon Niyakap sana kita nang mahigpit Ang mga luhang pumatak ay konstelasyong hindi na babalik Hanggang ngayon, tahimik na kumikinang sa kalangitan ng gabi Ang sarili kong nasasalamin sa malamig na salamin Ay nananatiling nakamaskara, mas mahina kaysa kaninuman Kahit gusto ko nang kalimutan, sa panaginip ika'y nagpapakita Muling ginagapos ang aking puso ng mga hindi nakikitang tanikala Nagtatanong ang liwanag ng buwan "Naniniwala ka pa ba sa hinaharap?" Sa halip na bilangin ang lahat ng aking nawala Yayakapin ko ang sakit na nananatili rito Kahit na magpagala-gala sa mga gabing walang kasagutan Ang mga luhang iyon ay magiging patunay na ako'y nabubuhay Ang panalanging ipinatong sa tunog ng ulan Tila boses mo, yumanig sa aking puso Kahit na hindi tiyak ang hinaharap Gusto kong maniwala na makakarating din doon Kung maaari kong piliin ang bukas Gusto kong magpatuloy kahit bitbit ang mga sugat Ang maikling gabi na pinagsaluhan natin Ay mas malalim sa walang hanggan, na nagbibigay-liwanag sa ngayon Tahimik na sumasara ang tabing ng gabi, habang yakap-yakap maging ang kalungkutan