วิญญาณแห่งถ้อยคำ

息を吸う　夜が薄く笑う 吐く息が　影を縫い留める 灯りのない　鈴音の余韻 祈りのふりした噂がまとわりつく 守れなかった約束の名を 胸の奥で　何度も書き直す ひと文字で　世界はほどける 弱さも強さも　声に宿るなら 震える喉で　いま刻め 逃げ道のない　私の印 言霊 　その一音で夜が裂ける 言霊 　口にした瞬間、運命が跳ねる 救いも罪も　呼べば返る 消えない　消せない　私の声 言え　言え　言え 言霊　影を縫え 墨が滲むみたいに広がる不安 見えない鎖が　指先まで絡む 「もう無理だ」って言いかけた瞬間 闇が嬉しそうに　近づいた でも知ってる　言葉は刃じゃない 現実そのものを　形にするもの 息を整え　目を開けて 私を呼ぶ　ただそれだけ 言霊　その一音で夜が裂ける 言霊　口にした瞬間、運命が跳ねる 救いも罪も　呼べば返る 消えない　消せない　私の声 言え　言え　言え 言霊　影を縫え 声は祈り　声は誓い 誰かの明日を　ほどいて結ぶ 傷も願いも　抱いたまま 私は私を　名乗り直す 言霊　その一音で夜が裂ける 言霊　口にした瞬間、運命が跳ねる 迷いの輪を　踏み越えていけ 消えない　消せない　私の声 言え　言え　言え 言霊　希望を呼べ 静けさに　鈴がひとつ 言い切った言葉だけが　残る

สูดลมหายใจ ค่ำคืนแสร้งยิ้มอย่างบางเบา ลมหายใจที่ผ่อนออก ถักร้อยตรึงเงาเอาไว้ เสียงกระดิ่งกังวานทิ้งท้าย ในที่ที่ไร้แสงสว่าง ข่าวลือที่แสร้งทำเป็นคำภาวนา เข้ามาพัวพันรอบกาย นามของคำสัญญาที่ไม่อาจรักษาไว้ได้ ฉันขีดเขียนมันขึ้นใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในส่วนลึกของหัวใจ เพียงอักษรตัวเดียว โลกก็พลันคลี่คลาย หากทั้งความอ่อนแอและความเข้มแข็ง ล้วนสถิตอยู่ในน้ำเสียง จงสลักมันลงไปเดี๋ยวนี้ ด้วยลำคอที่สั่นเทา ตราประทับของฉัน ที่ไร้ซึ่งทางให้หลบหนี โคโตดามะ เพียงหนึ่งสุ้มเสียง ค่ำคืนก็ถูกฉีกกระชาก โคโตดามะ ชั่วขณะที่เอื้อนเอ่ย โชคชะตาก็พลิกผัน ทั้งการไถ่บาปและตราบาป หากร้องเรียกก็จะสะท้อนกลับมา เสียงของฉัน ที่ไม่มีวันจางหาย และไม่อาจลบเลือน จงเอ่ยออกมา เอ่ยออกมา เอ่ยออกมา โคโตดามะ จงถักร้อยเย็บตรึงเงาเอาไว้ ความหวาดหวั่นแผ่ซ่าน ราวกับหยดหมึกที่ซึมลึก โซ่ที่มองไม่เห็น พันธนาการไปจนถึงปลายนิ้ว วินาทีที่เกือบจะเอ่ยปากว่า "ไม่ไหวแล้ว" ความมืดมิดก็คืบคลานเข้ามา ด้วยท่าทีแสนยินดี แต่ฉันรู้ดี ว่าคำพูดนั้นมิใช่คมมีด หากแต่เป็นสิ่งที่ก่อร่างสร้างความเป็นจริงขึ้นมา ปรับลมหายใจให้คงที่ แล้วลืมตาขึ้น ร้องเรียกตัวฉันเอง เพียงเท่านั้นก็พอ โคโตดามะ เพียงหนึ่งสุ้มเสียง ค่ำคืนก็ถูกฉีกกระชาก โคโตดามะ ชั่วขณะที่เอื้อนเอ่ย โชคชะตาก็พลิกผัน ทั้งการไถ่บาปและตราบาป หากร้องเรียกก็จะสะท้อนกลับมา เสียงของฉัน ที่ไม่มีวันจางหาย และไม่อาจลบเลือน จงเอ่ยออกมา เอ่ยออกมา เอ่ยออกมา โคโตดามะ จงถักร้อยเย็บตรึงเงาเอาไว้ เสียงคือคำภาวนา เสียงคือคำสาบาน คลี่ปมวันพรุ่งนี้ของใครบางคน แล้วผูกมันขึ้นใหม่ โอบกอดไว้ ทั้งบาดแผลและความปรารถนา ฉันจะประกาศขานนามของตนเองอีกครั้ง โคโตดามะ เพียงหนึ่งสุ้มเสียง ค่ำคืนก็ถูกฉีกกระชาก โคโตดามะ ชั่วขณะที่เอื้อนเอ่ย โชคชะตาก็พลิกผัน จงก้าวข้ามผ่าน วังวนแห่งความลังเลใจ เสียงของฉัน ที่ไม่มีวันจางหาย และไม่อาจลบเลือน จงเอ่ยออกมา เอ่ยออกมา เอ่ยออกมา โคโตดามะ จงร้องเรียกความหวังมา ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงกระดิ่งหนึ่งใบ เหลือทิ้งไว้เพียงถ้อยคำ ที่ได้เอ่ยออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว