Wyjaśnienie

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

Pod zamkniętymi powiekami przebijają czyjeś zapisy Fragmentaryczne głosy szepczą na dnie nocy Drobinki światła wymykają się przez palce Pozostaje tylko bezimienny ból Niejasna prawda ucieka z uśmiechem W chwili, gdy jej dotykam, zmienia swój kształt W gasnącym śnie Bije puls, którego nie potrafię rozwikłać Im usilniej szukam odpowiedzi, Tym głośniej świat rozpada się na kawałki Cień odbity w głębi lustra Patrzy na mnie i się śmieje Czyje wspomnienia są czyje, Już nawet to rozróżnienie jest zamazane Nawet gdy pytam: „Czy to rzeczywistość?” Wraca tylko zniekształcone echo Rozsypane okruchy słów Choć je zbieram, nie chcą się połączyć Prawda wciąż pozbawiona znaczenia A jednak wciąż jej szukam W zamkniętym pokoju ze światła Słyszę głos wołający moje imię Kiedy zrozumiałam, że to byłam ja sama, Wszystkie zagadki się roztapiają W gasnącym śnie Poznaję miłość, której nie potrafię rozwikłać Granica między kłamstwem a prawdą Cicho roztapia się w jedno Gdy cichnie ostatni szum, Nadchodzi poranek, którego nikt nie zna.