ไขปริศนา

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

เบื้องหลังเปลือกตาที่ปิดลง บันทึกของใครบางคนค่อยๆ ซึมผ่าน เสียงกระซิบที่ขาดห้วงดังแผ่วเบา ณ ก้นบึ้งของราตรี ละอองแสงร่วงหล่นหลุดลอยผ่านร่องนิ้ว สิ่งที่หลงเหลือไว้มีเพียงความเจ็บปวดที่ไร้นาม ความจริงอันเลือนรางกำลังแย้มยิ้มพร้อมวิ่งหนีไป เพียงชั่ววินาทีที่สัมผัส รูปร่างของมันก็แปรเปลี่ยน ท่ามกลางความฝันที่ใกล้จะจางหาย จังหวะหัวใจที่ไม่อาจไขกระจ่างยังคงดังก้องอยู่ ยิ่งพยายามไขว่คว้าหาคำตอบมากเพียงใด โลกก็ยิ่งแตกร้าวพังทลายลงพร้อมส่งเสียงกึกก้อง เงาที่สะท้อนอยู่เบื้องลึกในบานกระจก จ้องมองมาที่ฉันแล้วส่งเสียงหัวเราะ ความทรงจำของใครเป็นของใครกันแน่ แม้แต่เส้นแบ่งแยกก็ยังคงพร่ามัวเลือนราง แม้จะเอ่ยถามไปว่า "ที่นี่คือความจริงหรือ?" สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงสะท้อนอันบิดเบี้ยว เศษเสี้ยวของถ้อยคำที่ร่วงหล่น แม้จะตามเก็บรวบรวมแต่ก็ไม่อาจปะติดปะต่อกัน ความจริงที่ยังคงสูญเสียความหมายไป แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังคงเฝ้าตามหามันต่อไป ภายในห้องแห่งแสงสว่างที่ถูกปิดตาย มีเสียงร้องเรียกชื่อดังขึ้น เมื่อได้ตระหนักว่าเสียงนั้นคือตัวฉันเอง ปริศนาทั้งมวลก็ค่อยๆ หลอมละลายหายไป ท่ามกลางความฝันที่ใกล้จะจางหาย ได้เรียนรู้ถึงความรักที่ไม่อาจไขกระจ่าง เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างคำลวงและความจริง ค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างเงียบงัน เมื่อเสียงรบกวนสุดท้ายเลือนหายไป, รุ่งอรุณที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ก็มาเยือน.