Pagbubunyag

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

Sa likod ng aking nakapikit na mga mata, bumabakat ang tala ng iba Mga putol-putol na tinig ay bumubulong sa kailaliman ng gabi Dumudulas ang mga butil ng liwanag sa aking mga daliri Ang tanging natitira ay sakit na walang pangalan Tumatakas nang nakangiti ang malabong katotohanan Sa sandaling mahawakan, nagbabago ang hugis nito Sa loob ng isang naglalahong panaginip Tumitibok ang isang pintig na hindi ko malutas Habang lalo kong hinahanap ang kasagutan Maingay na gumuguho ang mundo Ang aninong nababanaag sa kaibuturan ng salamin Tumititig sa akin at tumatawa Kung kaninong alaala ang sa kanino Kahit ang kaibahan nito ay nananatiling malabo Kahit itanong ko pa, "Ito ba ang realidad?" Ang tanging bumabalik ay isang baluktot na alingawngaw Mga pira-pirasong salitang nalaglag Kahit pulutin at ipunin, hindi pa rin magkabit-kabit Isang katotohanang nawalan na ng saysay Ngunit patuloy ko pa rin itong hinahanap Sa loob ng nakakandadong silid ng liwanag May tinig na tumatawag sa aking pangalan Nang mapagtanto kong ako lang din pala iyon Unti-unting natutunaw ang lahat ng hiwaga Sa loob ng isang naglalahong panaginip Nakilala ko ang isang pag-ibig na hindi ko malutas Ang hangganan sa pagitan ng kasinungalingan at katotohanan Ay tahimik na natutunaw at nagiging isa Sa paglaho ng huling ingay, Dumarating ang isang umagang walang sinuman ang nakakaalam.