Ontrafeling

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲む 断片的な声が　夜の底で囁く 光の粒が指をすり抜けて 残るのは　名もなき痛みだけ 曖昧な真実が　微笑みながら逃げていく 触れた瞬間　形を変えていく 消えかけた夢の中で 解明できない鼓動が鳴る 答えを求めるほどに 世界が音を立てて壊れていく 鏡の奥に映る影が 私を見つめて笑う 誰の記憶が誰のものか もう区別さえ曖昧なまま 「ここは現実？」と問いかけても 返るのは歪んだ残響だけ 零れ落ちた言葉の欠片 拾い集めても繋がらない 意味を失ったままの真実 それでも探し続けている 閉じ込められた光の部屋で 名前を呼ぶ声がする それが私自身だと気づいたとき 全ての謎が溶けていく 消えかけた夢の中で 解明できない愛を知る 嘘と真実の境界線が 静かにひとつに溶けていく 最後のノイズが消える頃、 誰も知らない朝が訪れる。

Achter mijn gesloten oogleden sijpelen andermans opnames door Gefragmenteerde stemmen fluisteren op de bodem van de nacht Lichtdeeltjes glippen door mijn vingers Wat overblijft is slechts een naamloze pijn Een vage waarheid ontsnapt met een glimlach Zodra ik haar aanraak, verandert ze van vorm In een vervagende droom Klinkt een hartslag die ik niet kan ontrafelen Hoe meer ik naar het antwoord zoek Hoe meer de wereld krakend uit elkaar valt Een schaduw, diep in de spiegel weerspiegeld, Staart me aan en lacht Wiens herinneringen behoren aan wie Zelfs dat onderscheid is nu vervaagd Zelfs als ik vraag: "Is dit de werkelijkheid?" Wat terugkeert is slechts een vervormde echo De gevallen scherven van woorden Ik raap ze op, maar ze passen niet in elkaar Een waarheid die haar betekenis heeft verloren En toch blijf ik ernaar zoeken In een afgesloten kamer van licht Hoor ik een stem mijn naam roepen Op het moment dat ik besef dat ik het zelf was Smelt elk raadsel weg In een vervagende droom Leer ik een liefde kennen die ik niet kan ontrafelen De grens tussen leugen en waarheid Smelt stilletjes samen tot één Wanneer de laatste ruis verdwijnt, Breekt een ochtend aan die niemand kent.