Ontrafeling

閉じた瞼の裏　誰かの記録が滲むAchter mijn gesloten oogleden sijpelen andermans opnames door

断片的な声が　夜の底で囁くGefragmenteerde stemmen fluisteren op de bodem van de nacht

光の粒が指をすり抜けてLichtdeeltjes glippen door mijn vingers

残るのは　名もなき痛みだけWat overblijft is slechts een naamloze pijn

曖昧な真実が　微笑みながら逃げていくEen vage waarheid ontsnapt met een glimlach

触れた瞬間　形を変えていくZodra ik haar aanraak, verandert ze van vorm

消えかけた夢の中でIn een vervagende droom

解明できない鼓動が鳴るKlinkt een hartslag die ik niet kan ontrafelen

答えを求めるほどにHoe meer ik naar het antwoord zoek

世界が音を立てて壊れていくHoe meer de wereld krakend uit elkaar valt

鏡の奥に映る影がEen schaduw, diep in de spiegel weerspiegeld,

私を見つめて笑うStaart me aan en lacht

誰の記憶が誰のものかWiens herinneringen behoren aan wie

もう区別さえ曖昧なままZelfs dat onderscheid is nu vervaagd

「ここは現実？」と問いかけてもZelfs als ik vraag: "Is dit de werkelijkheid?"

返るのは歪んだ残響だけWat terugkeert is slechts een vervormde echo

零れ落ちた言葉の欠片De gevallen scherven van woorden

拾い集めても繋がらないIk raap ze op, maar ze passen niet in elkaar

意味を失ったままの真実Een waarheid die haar betekenis heeft verloren

それでも探し続けているEn toch blijf ik ernaar zoeken

閉じ込められた光の部屋でIn een afgesloten kamer van licht

名前を呼ぶ声がするHoor ik een stem mijn naam roepen

それが私自身だと気づいたときOp het moment dat ik besef dat ik het zelf was

全ての謎が溶けていくSmelt elk raadsel weg

消えかけた夢の中でIn een vervagende droom

解明できない愛を知るLeer ik een liefde kennen die ik niet kan ontrafelen

嘘と真実の境界線がDe grens tussen leugen en waarheid

静かにひとつに溶けていくSmelt stilletjes samen tot één

最後のノイズが消える頃、Wanneer de laatste ruis verdwijnt,

誰も知らない朝が訪れる。Breekt een ochtend aan die niemand kent.