Kutsal Alanın Rüzgâr İzleri

鳥居の影が　夕凪に溶けてTorii kapısının gölgesi akşam durgunluğuna karışıyor

砂に走る　風紋が揺れるKumda uzanan rüzgar izleri dalgalanıyor

胸にしまった　願いの欠片Göğsüme sakladığım dilek kırıntısı

鈴の一音が　先に祈るTek bir çan tınısı benden önce dua ediyor

踏み入れたのは　ただの森じゃないAdım attığım yer sıradan bir orman değil

呼吸の奥へ　続く道Nefesin derinliklerine uzanan bir yol

名前のない痛みさえİsimsiz bir acı bile

ここなら　ほどけるBurada çözülüp gidiyor

神域の風紋　ひとつ　ひとつKutsal alanın rüzgar izleri, birer birer

わたしの迷いを　描き替えてİçimdeki şüpheleri yeniden çiziyor

消えそうな声を　もう一度呼ぶKaybolmak üzere olan o sesi bir kez daha çağırıyorum

祈りは遠くへ　逃げないDualar uzaklara kaçıp gitmez

濡れた石畳　月影の糸Islak taş döşemeler, ay gölgesinin iplikleri

足音だけが　罪を数えるSadece ayak seslerim sayıyor günahlarımı

強さの仮面　置き去りにしてGüçlülük maskesini geride bırakıp

素顔のまま　立ち向かうKendi gerçek yüzümle karşı duruyorum

折れた羽根でも　風は運ぶKırık kanatlarla bile rüzgar taşır beni

答えの形は　まだ知らなくていいCevabın şeklini henüz bilmeme gerek yok

ただ守りたいものをSadece korumak istediğim o şeyi

胸に灯せGöğsümde tutuştur

神域の風紋　ひとつ　ひとつKutsal alanın rüzgar izleri, birer birer

涙の跡さえ　道に変えてGözyaşı izlerini bile bir yola çeviriyor

怖いままでも　進めるのならHâlâ korkarak da olsa ilerleyebilirsem eğer

夜明けは必ず　返事をするŞafak mutlaka bir cevap verecek

…返事をする...bir cevap verecek

胸の奥で　鐘が鳴ったGöğsümün derinliklerinde bir çan çaldı

逃げる自分も　抱きしめたKaçmak isteyen kendimi bile kucakladım

境界線の向こう側でSınır çizgisinin ötesinde

わたしは　わたしを赦すBen, kendimi affediyorum

神域の風紋　ひとつ　ひとつKutsal alanın rüzgar izleri, birer birer

この手の誓いを　風に刻むBu ellerdeki yemini rüzgara kazıyorum

たとえ暗闇が　牙をむいてもKaranlık bana dişlerini gösterse bile

祈りは剣にも　盾にもなるDua hem bir kılıca hem de bir kalkana dönüşür

神域の風紋　ひとつ　ひとつKutsal alanın rüzgar izleri, birer birer

未来の扉を　叩き起こせGeleceğin kapısına vurup onu uyandır