Kutsal Alanın Rüzgâr İzleri

鳥居の影が　夕凪に溶けて 砂に走る　風紋が揺れる 胸にしまった　願いの欠片 鈴の一音が　先に祈る 踏み入れたのは　ただの森じゃない 呼吸の奥へ　続く道 名前のない痛みさえ ここなら　ほどける 神域の風紋　ひとつ　ひとつ わたしの迷いを　描き替えて 消えそうな声を　もう一度呼ぶ 祈りは遠くへ　逃げない 濡れた石畳　月影の糸 足音だけが　罪を数える 強さの仮面　置き去りにして 素顔のまま　立ち向かう 折れた羽根でも　風は運ぶ 答えの形は　まだ知らなくていい ただ守りたいものを 胸に灯せ 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 涙の跡さえ　道に変えて 怖いままでも　進めるのなら 夜明けは必ず　返事をする …返事をする 胸の奥で　鐘が鳴った 逃げる自分も　抱きしめた 境界線の向こう側で わたしは　わたしを赦す 神域の風紋　ひとつ　ひとつ この手の誓いを　風に刻む たとえ暗闇が　牙をむいても 祈りは剣にも　盾にもなる 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 未来の扉を　叩き起こせ

Torii kapısının gölgesi akşam durgunluğuna karışıyor Kumda uzanan rüzgar izleri dalgalanıyor Göğsüme sakladığım dilek kırıntısı Tek bir çan tınısı benden önce dua ediyor Adım attığım yer sıradan bir orman değil Nefesin derinliklerine uzanan bir yol İsimsiz bir acı bile Burada çözülüp gidiyor Kutsal alanın rüzgar izleri, birer birer İçimdeki şüpheleri yeniden çiziyor Kaybolmak üzere olan o sesi bir kez daha çağırıyorum Dualar uzaklara kaçıp gitmez Islak taş döşemeler, ay gölgesinin iplikleri Sadece ayak seslerim sayıyor günahlarımı Güçlülük maskesini geride bırakıp Kendi gerçek yüzümle karşı duruyorum Kırık kanatlarla bile rüzgar taşır beni Cevabın şeklini henüz bilmeme gerek yok Sadece korumak istediğim o şeyi Göğsümde tutuştur Kutsal alanın rüzgar izleri, birer birer Gözyaşı izlerini bile bir yola çeviriyor Hâlâ korkarak da olsa ilerleyebilirsem eğer Şafak mutlaka bir cevap verecek ...bir cevap verecek Göğsümün derinliklerinde bir çan çaldı Kaçmak isteyen kendimi bile kucakladım Sınır çizgisinin ötesinde Ben, kendimi affediyorum Kutsal alanın rüzgar izleri, birer birer Bu ellerdeki yemini rüzgara kazıyorum Karanlık bana dişlerini gösterse bile Dua hem bir kılıca hem de bir kalkana dönüşür Kutsal alanın rüzgar izleri, birer birer Geleceğin kapısına vurup onu uyandır