Windvegen in het heilige domein

鳥居の影が　夕凪に溶けて 砂に走る　風紋が揺れる 胸にしまった　願いの欠片 鈴の一音が　先に祈る 踏み入れたのは　ただの森じゃない 呼吸の奥へ　続く道 名前のない痛みさえ ここなら　ほどける 神域の風紋　ひとつ　ひとつ わたしの迷いを　描き替えて 消えそうな声を　もう一度呼ぶ 祈りは遠くへ　逃げない 濡れた石畳　月影の糸 足音だけが　罪を数える 強さの仮面　置き去りにして 素顔のまま　立ち向かう 折れた羽根でも　風は運ぶ 答えの形は　まだ知らなくていい ただ守りたいものを 胸に灯せ 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 涙の跡さえ　道に変えて 怖いままでも　進めるのなら 夜明けは必ず　返事をする …返事をする 胸の奥で　鐘が鳴った 逃げる自分も　抱きしめた 境界線の向こう側で わたしは　わたしを赦す 神域の風紋　ひとつ　ひとつ この手の誓いを　風に刻む たとえ暗闇が　牙をむいても 祈りは剣にも　盾にもなる 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 未来の扉を　叩き起こせ

De schaduw van de torii smelt in de avondrust Windrimpels golven en trillen over het zand Een scherf van de wens, verborgen in mijn borst De klank van een enkele bel bidt als eerste Waar ik binnenstapte, is geen gewoon bos Een pad dat leidt tot diep in mijn adem Zelfs een pijn zonder naam Ontrafelt op deze plek Windrimpels in het heiligdom, één voor één Herschrijven elke twijfel in mij Ik roep nogmaals de stem die dreigt te verdwijnen Het gebed zal niet ver weg vluchten Natte kasseien, draden van maanlicht Alleen de voetstappen tellen de zonden Ik laat het masker van kracht achter En ga met mijn ware gezicht de strijd aan Zelfs met gebroken vleugels draagt de wind mij De vorm van het antwoord hoef ik nog niet te kennen Alleen dat wat ik wil beschermen Ontsteek het in mijn borst Windrimpels in het heiligdom, één voor één Ze veranderen zelfs het spoor van tranen in een weg Als ik vooruit kan blijven gaan, zelfs met angst Zal de dageraad zeker antwoorden ...antwoorden Diep in mijn borst klonk een bel Ik omarmde zelfs mijn vluchtende zelf Aan de andere kant van de grenslijn Vergeef ik mijzelf Windrimpels in het heiligdom, één voor één De gelofte in deze handen kerf ik in de wind Zelfs als de duisternis zijn tanden laat zien Wordt het gebed zowel een zwaard als een schild Windrimpels in het heiligdom, één voor één Bonk de deur van de toekomst wakker