鳥居の影が 夕凪に溶けてDe schaduw van de torii smelt in de avondrust
砂に走る 風紋が揺れるWindrimpels golven en trillen over het zand
胸にしまった 願いの欠片Een scherf van de wens, verborgen in mijn borst
鈴の一音が 先に祈るDe klank van een enkele bel bidt als eerste
踏み入れたのは ただの森じゃないWaar ik binnenstapte, is geen gewoon bos
呼吸の奥へ 続く道Een pad dat leidt tot diep in mijn adem
名前のない痛みさえZelfs een pijn zonder naam
ここなら ほどけるOntrafelt op deze plek
神域の風紋 ひとつ ひとつWindrimpels in het heiligdom, één voor één
わたしの迷いを 描き替えてHerschrijven elke twijfel in mij
消えそうな声を もう一度呼ぶIk roep nogmaals de stem die dreigt te verdwijnen
祈りは遠くへ 逃げないHet gebed zal niet ver weg vluchten
濡れた石畳 月影の糸Natte kasseien, draden van maanlicht
足音だけが 罪を数えるAlleen de voetstappen tellen de zonden
強さの仮面 置き去りにしてIk laat het masker van kracht achter
素顔のまま 立ち向かうEn ga met mijn ware gezicht de strijd aan
折れた羽根でも 風は運ぶZelfs met gebroken vleugels draagt de wind mij
答えの形は まだ知らなくていいDe vorm van het antwoord hoef ik nog niet te kennen
ただ守りたいものをAlleen dat wat ik wil beschermen
胸に灯せOntsteek het in mijn borst
神域の風紋 ひとつ ひとつWindrimpels in het heiligdom, één voor één
涙の跡さえ 道に変えてZe veranderen zelfs het spoor van tranen in een weg
怖いままでも 進めるのならAls ik vooruit kan blijven gaan, zelfs met angst
夜明けは必ず 返事をするZal de dageraad zeker antwoorden
…返事をする...antwoorden
胸の奥で 鐘が鳴ったDiep in mijn borst klonk een bel
逃げる自分も 抱きしめたIk omarmde zelfs mijn vluchtende zelf
境界線の向こう側でAan de andere kant van de grenslijn
わたしは わたしを赦すVergeef ik mijzelf
神域の風紋 ひとつ ひとつWindrimpels in het heiligdom, één voor één
この手の誓いを 風に刻むDe gelofte in deze handen kerf ik in de wind
たとえ暗闇が 牙をむいてもZelfs als de duisternis zijn tanden laat zien
祈りは剣にも 盾にもなるWordt het gebed zowel een zwaard als een schild
神域の風紋 ひとつ ひとつWindrimpels in het heiligdom, één voor één
未来の扉を 叩き起こせBonk de deur van de toekomst wakker
