ริ้วลมในแดนศักดิ์สิทธิ์

鳥居の影が　夕凪に溶けて 砂に走る　風紋が揺れる 胸にしまった　願いの欠片 鈴の一音が　先に祈る 踏み入れたのは　ただの森じゃない 呼吸の奥へ　続く道 名前のない痛みさえ ここなら　ほどける 神域の風紋　ひとつ　ひとつ わたしの迷いを　描き替えて 消えそうな声を　もう一度呼ぶ 祈りは遠くへ　逃げない 濡れた石畳　月影の糸 足音だけが　罪を数える 強さの仮面　置き去りにして 素顔のまま　立ち向かう 折れた羽根でも　風は運ぶ 答えの形は　まだ知らなくていい ただ守りたいものを 胸に灯せ 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 涙の跡さえ　道に変えて 怖いままでも　進めるのなら 夜明けは必ず　返事をする …返事をする 胸の奥で　鐘が鳴った 逃げる自分も　抱きしめた 境界線の向こう側で わたしは　わたしを赦す 神域の風紋　ひとつ　ひとつ この手の誓いを　風に刻む たとえ暗闇が　牙をむいても 祈りは剣にも　盾にもなる 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 未来の扉を　叩き起こせ

เงาของเสาโทริอิละลายในความสงบยามเย็น ริ้วสายลมที่พัดผ่านทอดยาวพลิ้วไหวบนผืนทราย เศษเสี้ยวแห่งคำอธิษฐานที่เก็บซ่อนไว้ในใจ เสียงกระดิ่งเพียงหนึ่งเสียงสวดภาวนานำล่วงหน้าไป สิ่งที่ก้าวล่วงเข้ามาไม่ใช่เพียงป่าธรรมดา แต่เป็นหนทางที่ทอดยาวลึกสู่ลมหายใจ แม้แต่ความเจ็บปวดที่ไร้ชื่อเรียกขาน ณ ที่แห่งนี้ ก็คงจะคลี่คลายลงได้ ริ้วสายลมแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทีละริ้ว ทีละริ้ว ช่วยวาดลบความลังเลของฉันเสียใหม่ ร้องเรียกเสียงที่ราวจะเลือนหายไปอีกสักครั้ง คำอธิษฐานจะไม่หนีเตลิดไปแสนไกล ทางเดินหินเปียกชื้น เส้นด้ายแห่งเงาจันทร์ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่คอยนับความผิดบาป ทิ้งหน้ากากแห่งความเข้มแข็งเอาไว้เบื้องหลัง เผชิญหน้าทั้งใบหน้าที่แท้จริง แม้นปีกจะหัก สายลมก็ยังคงพัดพาไป ยังไม่ต้องล่วงรู้ถึงรูปร่างของคำตอบก็ได้ เพียงแค่จุดประกายสิ่งที่อยากปกป้อง ให้สว่างไสวอยู่ในหัวใจ ริ้วสายลมแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทีละริ้ว ทีละริ้ว เปลี่ยนแม้กระทั่งคราบน้ำตาให้กลายเป็นเส้นทาง หากยังคงก้าวเดินต่อไปได้ทั้งที่หวาดกลัว รุ่งอรุณจะต้องตอบกลับมาอย่างแน่นอน ...ตอบกลับมาอย่างแน่นอน เสียงระฆังดังกังวานอยู่ลึกสุดหัวใจ โอบกอดตัวตนที่เอาแต่คิดจะวิ่งหนี ณ อีกฟากฝั่งของเส้นแบ่งเขตแดน ฉันนั้นได้ให้อภัยตัวเอง ริ้วสายลมแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทีละริ้ว ทีละริ้ว สลักคำสาบานในมือนี้ฝากไว้กับสายลม ต่อให้ความมืดมิดจะแยกเขี้ยวเข้าใส่ คำอธิษฐานก็จะเป็นทั้งดาบและโล่ ริ้วสายลมแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทีละริ้ว ทีละริ้ว จงทุบประตูแห่งอนาคตให้ตื่นขึ้นมาเถิด